pixel Cech NiH Alchemia jako ścieżka wewnętrznej przemiany. | NLP Coaching Hipnoza- Grzegorz Halkiew (zaświadczenia MEN)

Alchemia jako ścieżka wewnętrznej przemiany.

 Alchemia jako ścieżka wewnętrznej przemiany.

Z alchemią najbardziej kojarzy się pojęcie kamienia filozoficznego i eliksiru.

W bardziej zewnętrznym zrozumieniu kamień filozoficzny miał służyć do przekształcenia zwykłego metalu w złoto. Jednak w głębszym zrozumieniu kamieniem filozoficznym miało być poznanie najgłębszej zasady i tajemnicy życia i wszechświata, której odkrycie dawałoby nieśmiertelność. Znalezienie klucza do wiecznego życia i duchowego oświecenia.

Eliksirem miała być substancja materialna lub subtelna, która pomagałaby chorym w odzyskaniu zdrowia, jak i zdrowym w przedłużaniu ich życia.

Oprócz tych dwóch zainteresowań alchemicy czynili szereg badań na polu medycyny, chemii, metalurgii, zgłębiali nauki przyrodnicze, religijne i magiczne.

 

Transmutacja – czyli przekształcenie – tak typowe pojęcie dla nauk alchemicznych oznacza zarówno wszelkie metalurgiczne próby uszlachetniania metali, jaki jednocześnie przekształcenie pospolitego metalu w złoto jako symbol przekształcenia zwykłego śmiertelnego i nieoświeconego stanu człowieka w stan oświecony i nieśmiertelny.

Alchemia europejska miała wiele nurtów. Jednym z nich było poszukiwanie sposobu przekształcenia zwykłego metalu w złoto, a co za tym idzie, liczne doświadczenia metalurgiczne i chemiczne.

Aktywna była także alchemia hermetyczna o silnej podbudowie mistycznej. Alchemicy tacy albo zajmowali się poszukiwaniami mistycznymi i filozoficznymi, albo łączyli swoje dążenia mistyczne z jednoczesnymi eksperymentami z obszaru nauk przyrodniczych. Takie podejście do alchemii polegało na dążeniu do doskonałości, do przekształcenia zasadniczo samego człowieka, nie zaś metalu.

Śledząc dzieła europejskich alchemików zauważa się, że oprócz badań nauk chrześcijańskich interesowali się oni zwłaszcza takimi postaciami i ich naukami jak: Zaratustra- reformator religii perskiej, Hermes Trismegistos – legendarny wtajemniczony Egiptu, któremu przypisywano autorstwo wielu ksiąg, Pitagoras, Heraklit, Platon i Plotyn, Mojżesz, Salomon.

Jeszcze w wieku XVII wielu alchemików uważało, że Mojżesz podczas swojego pobytu i pobierania arystokratycznego wychowania w Egipcie zetknął się z naukami Hermesa Trismegistosa i nauki te były ważnym źródłem jego wtajemniczenia.

Typowe dla Aleksandrii poszukiwanie wspólnego głębokiego znaczenia odegrało szczególną rolę w kształtowaniu się europejskiej alchemii. Wiele tekstów, traktowanych wręcz kanonicznie ma rodowód mniej lub bardziej egipski. Wymienić tu można „Corpus Hermeticum”, „Tabula Smaragdina”,”Anthologium” Ioannesa Stobajosa,”Picatrix”, „Liber Hermetis”.
Z Egiptem wiązano ponadto pięciu innych starożytnych mistrzów alchemii: Ostanesa /mag na dworze Kserksesa, wysłany do Egiptu/, Ptolemeusza II Philadelphosa / władca Egiptu popierający rozwój nauki i alchemii – III w. p.n.e., Bolosa-Demokryta, Komandosa oraz Marię Żydówkę / Maria Prophetissa – słynna alchemiczna i chemiczka/.

Trzy pierwsze spośród trzynastu punktów „Tablicy Szmaragdowej” głoszą:

1. Prawdziwe, bez kłamstwa, pewne i najprawdziwsze.
2. To, co jest niżej, jest jak to, co jest wyżej, a to, co jest wyżej, jest jak to, co jest niżej, dla przeniknięcia cudów jedynej rzeczy.
3. I tak jak wszystkie rzeczy powstały z jednego, z myśli jedynego, tak wszystkie rzeczy zostały zrodzone z tej jednej rzeczy, przez przystosowanie.
/ Roman Bugaj, „Hermetyzm”, Wydawnictwo Ossolińskich, Warszawa 1991/.

Oprócz Egiptu i kultury duchowej jednego z jego głównych miast – Aleksandrii, na rozwój alchemii europejskiej miały wpływ poszukiwania uczonych, mistyków i alchemików ze świata islamu, a zwłaszcza ruchu sufich.

Arabowie wraz z podbojami nowych terenów przyswajali sobie zdobycze duchowe nowych regionów.

Duchowe zdobyczne islamu intensywnie i głęboko oddziaływały na Europę od 711 r. aż do wieku XIII- poprzez takie ośrodki jak: Kordoba, Sewilla, Toledo czy Walencja. W okresie tym Hiszpania stała się europejskim centrum poszukiwań alchemicznych. Szczególnie znanymi postaciami tego okresu są: Priscillian czy działający w Kordobie islamski uczony i mag Ibn Massara oraz urodzony w Sewilli i wiele podróżujący Ibn Arabi. Poważnym alchemikiem islamskim był znany /także obecnie/ medyk i myśliciel Awicenna.
Żyjący w VIII wieku sufi i alchemik Dżabir Ibn Hajjam napisał szereg dzieł przyrodniczych i tajemnych, powołując się zarówno na „Szmaragdowe Tablice” i myśl synkretyzmu egipskiego, jak i na alchemię i filozofię regionu Chin.

Kolejnym źródłem nauk duchowych, które szczególnie istotnie wpłynęły na Europę był mistycyzm żydowski. Dokonało się to za sprawą wypraw krzyżowych. Poprzez krzyżowców zawędrowała do Europy myśl kabalistyczna, jak i poprzez Zakon Templariuszy tajemnicze nauki Druzów.

Najbardziej znanymi postaciami średniowiecznej Europy związanymi aktywnie z alchemią byli angielski franciszkanin Roger Bacon oraz dominikanin Albert Wielki – jeden z nauczycieli św. Tomasza z Akwenu, również poważającego ową dziedzinę.

W wieku XV bardziej teoretyczno-filozoficzną postać alchemii uprawiał tłumacz Platona – Marsilio Ficiono oraz Pico della Mirandola / znający grekę, hebrajski, arabski i aramejski/, który podjął się zintegrowania całej ludzkiej wiedzy w jedną, wszechobejmującą syntezę. Pico della Mirandola, pomimo swojego geniuszu i początkowo rozmachu działania, zmarł bardzo młodo, w wieku 31 lat. Przyczynił się on do rozpowszechnienia w Europie żydowskich nauk mistycznych – Kabały, którą włączył do systemu hermetycznego. Był zwolennikiem odpowiedzialności za swój los i wolności w kształtowaniu swojego przeznaczenia. „Jakiekolwiek nasienie człowiek zasieje, ono wyrośnie i przyniesie mu swój owoc”. – „Oration on the Dignity of Man”.

Znanymi praktykami europejskiej alchemii renesansowej byli zwłaszcza Joann Trithemius /opat klasztoru Sponheim/, jego uczeń – Cornelius Agrippa z Netestheim /europejskiej sławy dyplomata, ceniony lekarz samouk, adept astrologii i hremtyzmu, zwolennik poszanowania kobiet, autor „De occulata philosophia” – „ O filozofii tajemnej” oraz Teoprastus Paracelsus.

Paracelsus zasłynął jako autorytet w dziedzinie spraw tajemnych oraz jako wybitna postać w historii europejskiej medycyny, prekursor jej empirycznego pojmowania.

W Anglii za czasów królowej Elżbiety działał wybitny przedstawiciel wielu nauk- Jon Dee. Oprócz tekstów matematycznych i dotyczących nawigacji, napisał on „Hieroglif Jedynego” – dzieło będące syntezą nauk Agrypy, w późniejszych czasach bardzo poważane przez różokrzyżowców.

Na tematy alchemiczne, spośród bardziej znanych postaci pisali np. Giordano Bruno, czy Giovanni Batista della Porta / twórca Akademii Tajemnic Przyrody w Neapolu/; pewne elementy wpływów hermetycznych zauważyć można u Issaca Newtona.
Książka Michaela White a „ The Last Sorcerer” /Ostatni czarownik/ ukazuje głębię zainteresowań alchemicznych i ezoterycznych Newtona. Poznanie tej stronu zainteresowań Newtona było możliwe dzięki wystawieniu przez jego rodzinę w 1936 roku 121 pism dotyczących alchemii.

W czasach Mozarta najbardziej znanym zwolennikiem nauk Paracelsusa, a zarazem jednym ze sponsorów geniusza muzyki romantycznej, był Franz Mesmer / znawca muzyki, teologii i doktor medycyny /, twórca teorii fluidu i zwolennik leczenia metodą magnetyzmu zwierzęcego, która choć krytycznie oceniona przez komisję w jego czasach, przyczyniła się później do rozwoju nauk o hipnozie, a następnie psychiatrii i psychologii.

Alchemia chińska najbardziej związana była z religijnym i magicznym nurtem taoizmu. Jednocześnie na jej kształt miała wpływ medycyna chińska oraz chińska myśl konfucjańska i buddyjska.

W przypadku alchemii chińskiej szczególnie istotna jest grupa pism tworzących tzw. Taoistyczny Kanon / Taozang/Daozang /, którą tworzą teksty szkół religijnych i innych gałęzi taoizmu.

Teksty Taoistycznego Kanonu zawierają interpretację Tao Te Ching, najróżniejsze przypowieści, nauki o medytacji, nieśmiertelności i alchemii, rozprawy dotyczące wydłużenia życia, pouczenia o dobrych działaniach /aktywnościach/, objaśnienia sposobów używania magicznych słów i wykonywania rytuałów.

Alchemia chińska należała do sztuk osiągania nieśmiertelności. Innym ważnym sposobem osiągania tej ostatniej były najróżniejsze taoistyczne techniki oddechowe, a jeszcze innymi taoistyczne techniki jogi seksualnej.

Add comment


Security code
Refresh

Facebook
Analytics