pixel Cech NiH Hinduizm. | NLP Coaching Hipnoza- Grzegorz Halkiew (zaświadczenia MEN)

Hinduizm

Sindh- tak pierwotnie nazywan rzekę Indus. Z biegiem czasu zaczęto tak określać mieszkańców – Indusi lub Hindusi – zasiedlających krainę, przez którą przepływała.

Hinduizm nie ma historycznego założyciela, a pochodzi od praojca ludzkości nazywanego Manu. Wyznawcy rodzimej wiary- hinduizmu- nazywają swoją religię prawem lub regułą lub też cnotą zacności -dharmą. Prawidłowością hinduizmu jest to, że kiedy przechodzi w kolejną fazę rozwojową, polegająca na adaptacji nowych idei, faza poprzednia nie ginie, lecz wtapia się w fazę po niej następującą, tworząc syntezę. Czynnikiem, który spaja wszystkie odłamy i prądy hinduizmu, jest pielęgnowanie i przekazywanie następnym pokoleniom świadomości tradycji religijno-kulturowej. Ze względu, że hinduizm jest zbiorem różnych rytuałów i wielu norm zachowań jest nie tyle religią, ile raczej sposobem życia duchowego.

Za najstarszą zachowaną religię indyjską uważa się wedyzm – istniejący od II tysiąclecia p.n.e. Był zdecydowanie religią politeistyczną, a jego kult polegał na składaniu ofiar bóstwom – jadżnia. Ofiarę w postaci zwierzęcia domowego, mleka lub masła gee składano pod gołym niebem. Ofiara nie była dziękczynna, lecz błagalna. Błagano o sprawy materialne lub duchowe.

Centralne miejsce w wedyzmie zajmowali bramini sprawujący kult, którego przedmiotem były bóstwa związane z różnymi zjawiskami natury.
Z wedyzmu wyłonił się braminizm, którego nazwa wywodzi się od słowa brahman / święta, magiczna wiedza/. Początki braminizmu łączą się z powstaniem tekstów zwanych brahmanami / XVII wiek p.n.e. /.

Braminizm rozwinął system stanów społecznych, wiarę w wędrówkę dusz, w zbawienie oraz prawo karmana.

Po brahmanach dalszy rozwój hinduizmu ukazują teksty aranjaków /leśnych traktatów/ ułożone przez ascetów – pustelników. Propagują one różnego rodzaju techniki medytacyjne i preferują intuicje poznawanie rzeczywistości.
W tym okresie / około 800 roku p.n.e. / powstały upaniszady, czyli traktaty filozoficzno-moralne. Starano się w nich odpowiedzieć na dwa podstawowe pytania: jak zdobyć nieśmiertelność oraz wyzwolenie z kołowrotu wcieleń. Ustalają one relacje pomiędzy Atamanem – duszą jednostkową (duchem jednostkowym), a Brahmanem – duszą świata (duchem swiata).

Przez następne tysiąclecia, do 500 roku n.e. rozwinęły się główne systemy klasycznej filozofii indyjskiej. W okresie tym powstały również wielkie epopeje: Mahabharata, Ramajana i purany.
W 1828 roku powstało stowarzyszenie religijno-kulturowe Brahma-Samadż. Sformułowano reformatorskie wyznanie wiary, które zaakcentowało, że Bóg jest najwyższą osobą. Boga należy czcić tylko w duchu. Zal i pokuta stanowią drogę do przebaczenia. Bóg objawia się w naturze i w duszy człowieka.

Święte księgi hinduskie obejmują dwie wielkie kategorie tekstów: śruti i smriti:
-Pierwsze z nich były usłyszane przez riszich – świętych mędrców, którzy przybyli na ziemię z nieba i po śmierci zamienili się w gwiazdy ( siedmiu z nich tworzy Wielką Niedźwiedzicę ).
Wedy przekazane przez najwyższe bóstwo spełniają rolę wiedzy objawionej.
-Drugie były tekstami przekazywanymi ustnie z pokolenia na pokolenie.

Wedy powstały między 1500 a 800 rokiem p.n.e. i uznane są za najświętszą podstawę hinduizmu, przeznaczone raczej dla erudytów-braminów, którzy je analizowali i wyjaśniali.


Rozróżnia się cztery Wedy:

  1. Rigwedę – wiedzę hymnów recytowanych na cześć bóstw
  2. Jadźurwedę – wiedzę formuł ofiarnych, teksty te towarzyszą przebiegowi ceremonii ofiarnych, podając prowadzącym je osobom drobiazgowe wskazówki dotyczące czynności rytualnych
  3. Samawedę – wiedzę pieśni przeznaczoną dla kantora udgatara, śpiewanych podczas składania ofiar
  4. Atharwawedę – wiedze zaklęć i formuł magicznych

Tradycja, czyli smryti, tworzona przez świętobliwych mędrców spełnia rolę komentarza do Wed, adaptuje i przystosowuje treści objawionego aktualnych warunków.. Należy do niej wiele dzieł, wśród nich Księga Manu, która stanowi najważniejszy zbiór praw indyjskich epoki klasycznej.

Istnieje wiele odmian hinduizmu, ale można znaleźć elementów nich wiele elementów wspólnych. Obok uznanego autorytetu Wed należy do nich między innymi system kastowy,
doktryna o czterech stadiach życia, nauka o reinkarnacji i trzech sposobach wyzwolenia.

Dla hindusów duże znaczenie ma dharma, która jest ścieżką cnoty. Jest to wieczny porządek lub wieczne prawo ogarniające całą sferę moralności oraz obrządków religijnych, których wypełnienie prowadzi do zbawienia.

System stanów społecznych / stan- warna, co znaczy barwa, od koloru szat noszonych przez członków poszczególnych stanów/ w znacznej mierze określa drogę życia hindusa.
Istnieją cztery podstawowe stany społeczne:

  1. Braminów – kapłanów – ubierających się na biało
  2. Kszatrijów – rycerzy – kolor czerwony
  3. Wajsjów – kupców rolników – kolor żółty
  4. Śjudrów – wyrobników – kolor czarny
  5. Pariasi – ludzie nienależący do żadnej kasty

Zgodnie z tradycją, członkowie poszczególnych kast mają przypisane określone obowiązki i sposoby zachowania.

W hinduizmie z systemem Warn wiąże się ściśle doktryna o czterech stadiach życia.

Owe stadia życia to:

  • okres ucznia poznającego Wedy przy swoim nauczycielu – guru
  • okres pana domu zakładającego rodzinę i troszczącego się o nią
  • kiedy ma się już pierwszego wnuka, można i należy wejść w kolejny okres życia – bycia pustelnikiem
  • na koniec pozostaje już tylko czwarte stadium życia uwolnionego – sannjasina.

Hindus chcąc osiągnąć wyzwolenie nie może pozostać w niższych poziomach egzystencji, nie przechodząc do jej wyższych poziomów. Zostaje więc sannjasinem – najwyższym ptakiem wędrownym. Szlak joginów, najwyższych ptaków wędrownych, jest trudny do osiągnięcia na świecie i spotyka się go rzadko. Kto jednak na niego wejdzie wyrzeka się swych synów, przyjaciół, żony, powinowatych, zaplotu włosów, ofiarnego sznura, nauki Wed, wszystkich swych czynów i opuszczając świat, chwyta przepaskę na biodra, kij, a skórę na nocleg – z jednym pragnieniem, utrzymania ciała i niesienia pomocy ludziom. Niewzruszony w cierpieniu, w szczęściu bez pożądliwości. Wyrzekający się wśród żądz. Do niczego nie przywiązany – ani do piękna, ani do brzydoty, nie zna on ani nienawiści, ani radości -
zamilkły w nim bodźce wszystkich zmysłów. Przebywa tylko w Atamanie, a to jedno, co rozpoznał, jako zupełną najwyższą rozkosz, jest stwierdzenie: Ja jestem Brahman- i wtedy jest on tym, co cel swój osiągnął.

Wyzwolenie jest celem życia hindusa. Owo wyzwolenie z kołowrotu wcieleń w hinduizmie możliwe jest za pomocą trzech sposobów, nazywanych też drogami:

  1. Pierwszy to droga uczynków.
  2. Drugi to sposób poznania intelektualnego, który zdobywa się w czasie studiowania świętych ksiąg i medytacji.
  3. Trzecia droga to pobożność, bhakti – droga oddania się umiłowanemu bóstwu.

W hinduizmie Boga odkrywa się w otaczającym świecie. W hinduistycznej wizji Boga istnieje dużo wyobrażeń i sposobów przedstawiania Go tak, że trudno jest mówić o jakimś jednym obrazie Boga. Hinduizm stanowi swoisty konglomerat religijny. Istnieje w nim wiele różnych sekt i systemów, w których widać wznoszenie się od prymitywnego politeizmu, czy nawet ateizmu do uduchowionego monoteizmu lub panteizmu, utożsamiającego Boga ze światem. Zresztą żadne z naszych pojęć nie wyczerpie bogactwa hinduistycznych wyobrażeń tego, co boskie.

W hinduizmie Bóg osobowy często bywa uprzedmiotowiony. Może być czczony w naturze, w słońcu, w kamieniach i drzewach. Jest on również i przede wszystkim obecny w obrazach i bożyszczach, które hindus czci jako bogów. Hinduistyczne wizerunki bóstw są nie tylko symbolami, jak chcą nas niekiedy przekonać współcześni hindusi. Hindus, a przynajmniej większość z nich wierzy w szczególną i fizyczną obecność swego boga w wizerunku.
Mimo tak wielu wyobrażeń i pojęć Boga, można powiedzieć, że część hindusów jest monoteistami, wierzą bowiem w jedynego, odwiecznego władcę świata, którego sługami są wszyscy inni bogowie. Nie uznają jednak pojęcia Boga, który powołuje świat do istnienia z niczego. Według hindusów świat jest wieczny, ale znajduje się nieustannie w fazie przemian, którym podlegają także bogowie z wyjątkiem najwyższego władcy świata, mającego ograniczony wpływ na te przemiany. Świat jest bowiem zależny od wiecznie istniejącej i przekształcającej się materii, a zwłaszcza od prawa karmy, czyli od zasług i win ludzi.
Hindusi uważają, że Bóg łaskawy, kochający i współczujący nie może zapobiec cierpieniom ludzi w ich kolejnych wcieleniach. Współczucie skłania Go jednak do uczenia ludzi, co powinni czynić, a czego unikać, aby osiągnąć wyzwolenie.

W hinduizmie istnieje przekonanie, że człowiek zależnie od swoich zdolności i skłonności może pojmować i wyobrażać sobie prawdę o Bogu i człowieku w najrozmaitszy sposób. Prawda absolutna wydaje się przerastać możliwości człowieka. W związku z tym wyznawcy hinduizmu nie są skłonni do przyjmowania dogmatów religijnych, a gotowi do przyjmowania obojętności wobec nich i do uznania prawdy cząstkowej w każdym z wierzeń czy systemów religijnych, co rodzi tak bardzo cenna we współczesnym świecie postawę tolerancji wobec odmiennych przekonań religijnych. Takie nastawienie powoduje powstawanie swoistego relatywizmu wobec jednej prawdy.

Hinduiści nie uważają swojej religii za jedyną i najprawdziwszą na świecie i najkrótszą drogę do wyzwolenia. Religia jest przede wszystkim dla nich droga ich życia, a jego sposób ważniejszy niż prawdy religijne.

Hinduizm traktuje człowieka jako istotę posiadająca luźno ze sobą powiązane dwa pierwiastki:

  • element cielesny, zniszczalny, ulegający ciągłym przemianom
  • element duchowy, stanowiący właściwą jaźń człowieka.

Istota tej koncepcji polega na traktowaniu ciała wyłącznie jako czegoś zewnętrznego w stosunku do jaźni, jako czegoś, co staje się na koniec życia odzieniem zużytym, które się po śmierci odrzuca. Pierwiastek duchowy jest uważany za element wieczny i niezmienny.

Podstawową nauką o człowieku i jego wyzwoleniu jest w hinduizmie teza o wędrówce dusz – reinkarnacja, którą przyjmują wszystkie szkoły hinduizmu oraz wszystkie odłamy buddyzmu.

Nauka o wędrówce dusz głosi, że istnieje we wszechświecie wewnętrzne prawo moralne, niezależnie od Boga, które polega na automatycznej odpłacie za wszystkie czyny człowieka. Według tego prawa karmy zarówno dobre, jak i złe czyny domagają się odpowiednio nagrody lub kary. Hinduizm zatem wskazuje człowiekowi jako cel wyzwolenie od udręk łańcucha wcieleń w kolejne stany istnienia duszy, które mogą być nie tylko w ludziach, ale również w bogach, demonach, a także w zwierzętach i roślinach.

W celu osiągnięcia wyzwolenia hinduizm proponuje trzy drogi:

  • ascezy
  • głębszej medytacji
  • ufnej miłości Boga zwanej bhakti.

Ludzie, którzy w drodze do wyzwolenia czują się za słabi do pojęcia pełnej wyrzeczeń i surowości drogi ascetyzmu i zbyt ociężali by iść drogą głębokiej medytacji mogą iść drogą miłości i ufnej wiary, czyli oddania się Bogu. W tej drodze kładzie się nacisk na emocjonalne doznanie Boga, czemu mają służyć praktyki religijne, a więc kult sprawowany w świątyniach przed posągami lub symbolami bogów oraz w domach przed kapliczkami lub ołtarzykami.
Hindusi śpiewają i recytują hymny na cześć bogów. Myją i namaszczają posągi, zapalają przed nimi światła i okadzają je. Obdarowują posiłkami i kwiatami. Podczas świąt posągi obwozi się po mieście. Hinduiści realizują swoje życie religijne również poprzez pielgrzymki do świętych miejsc jak: Waranasi, Wrindaban, Allahabad i kąpiele w świętych rzekach np. w Gangesie, gdzie obmywają się ze swoich grzechów, a także poprzez określone posty, umartwiania czy zachowanie składanych ślubów.

W hinduizmie nie ma pojęcia grzechu jako obrazy Boga. Gdy popełnione zło w konsekwencji przyniesie cierpienie, winy giną raz na zawsze i nie pozostawiają po sobie śladu. Przez zło człowiek sam sobie wyrządza krzywdę i musi się od tego zła uwolnić bez pomocy Boga, ale przez mechaniczne działanie prawa karmy, albo przez osobisty wysiłek taki jak wcześniej wspomniane praktyki ascetyczne, medytacyjne i emocjonalne oddanie się Bogu.

Stan wyzwolenia nazywany jest w hinduizmie, a także w buddyzmie, nirwaną, co oznacza dokładnie – zdmuchnięcie, zgaśnięcie. Jest to rzeczywistość trudna do określenia. Zwykle pojmuje się nirwanę jako ostateczne wyzwolenie od reinkarnacji, od pragnienia bogactwa, sławy i nieśmiertelności, od namiętności, od iluzji i empirycznej osobowości, jako osiągnięcie nieznanego spokoju i prawdy absolutnej.

Hindus ma w życiu cztery cele:

  • wypełnienie obowiązków obywatelskich i religijnych /dharma/,
  • zdobywanie dóbr ziemskich /artha/,
  • rozkosz zmysłową / kama/
  • osiągnięcie wyzwolenia /moksza/.

Każdy z tych kolejnych celów jest lepszy od poprzedniego, to znaczy, że wyzwolenie jest najwyższym celem, do którego każdy powinien dążyć.

Najważniejszą hinduska modlitwą jest Gajatri, o której mówi się, że jest wieczna. Pochodzi ona jeszcze z czasów wedyjskich i niezmienionej formie powtarzana jest do dzisiaj.
Mantrę Gajatri odmawiać należy trzy razy dziennie – rano o wschodzie słońca, w południe i o zachodzie słońca. Można ja powtarzać w myśli w każdej pozycji. Mantra jest tym, co zbawia dzięki rozważaniu jej znaczenia. Modlitwa ta jest uwielbieniem Trójcy: Brahmy, Wisznu i Śiwy. Jest ona wedyjską modlitwą wznoszoną do Światłości tkwiącej we wszechświecie w milionach istnień przez tysiąclecia. Jest to uniwersalna modlitwa dana wszystkim ludziom niezależnie od klimatu i wyznania, ponieważ zwraca się do pełnej chwały Potęgi, która przenika Słońce i trzy światy.

Treść Gajatri jest łatwa do zrozumienia i głęboka. Nie jest prośba o miłosierdzie lub przebaczenie, to prośba o czysty umysł, by prawda mogła się w nim odbijać właściwie bez zniekształcenia. Mantra Gajatri jest zwracaniem się do Słońca o duchowe oświecenie umysłu. Energia słoneczna jest tą, dzięki której żyjemy.

Niech wszystko ogarniające najwyższe Słońce
oświeca mój umysł rozpędzając ciemność,
niech oczyszcza moje ciało fizyczne
niech oczyszcza moje ciało subtelne
niech oczyszcza moje ciało przyczynowe

Uważa się, że mantrę tę należy napisać na drzwiach każdego ośrodka naukowego na świecie: Niech intelekt wzrasta, panuje i dojrzewa do mądrości, by chronić ludzkość od zagłady.

Za pomocą odpowiednich praktyk i rytuałów doskonali się w hinduizmie ciało i ducha. Ciało oczyszcza się poprzez praktykę jogi, która wpływa również na umysł. Medytacja, której towarzyszy mantra koncentrująca w medytującym energię boską, wzbudza specyficzną siłę pozwalająca medytującemu na zbliżenie z bogiem.

Add comment


Security code
Refresh

Facebook
Analytics