Hermetyczne Bractwo Luksoru (ang. Hermetic Brotherhood of Luxor, HB of L) to tajna, inicjacyjna organizacja okultystyczna założona oficjalnie w 1884 roku, która odegrała kluczową rolę w rozwoju XIX-wiecznego zachodniego ezoteryzmu.

 

Był to ciekawy o tyle zakon tamtych czasów, ponieważ kładł nacisk na praktyczny okultyzm, magię oraz to co najważniejsze na rozwój zdolności parapsychicznych, zamiast skupiać się wyłącznie na czystej teorii.

 

 

Zakon posiadał strukturę wzorowaną po części na wolnomularstwie, a jego najważniejszymi filarami byli:

 

- Max Théon (właśc. Ludwik Maksymilian Bimsztajn) – żyd urodzony w Polsce, kabalista i okultysta, który pełnił funkcję Wielkiego Mistrza Zewnętrznego Koła i był głównym źródłem nauk doktrynalnych zakonu;

- Peter Davidson – szkocki astrolog i publicysta, który odpowiadał za struktury zakonu w Europie i dystrybucję materiałów szkoleniowych;

- Thomas Henry Burgoyne – sekretarz zakonu, odpowiedzialny za jego rozwój w Stanach Zjednoczonych.

 

Doktryna i unikalne praktyki Bractwo Luksoru wyróżniało się na tle ówczesnego świata ezoterycznego unikalnym podejściem do rozwoju duchowego.

Podstawą rozwoju BH of L było:

 

- Praktyczny okultyzm

 W przeciwieństwie do Towarzystwa Teozoficznego Heleny Bławatskiej, zakazującego fizycznych eksperymentów magicznych, Bractwo uczyło konkretnych rytuałów, pracy z mediami i rozwijania jasnowidzenia.

 

- Łączenie tradycji

Doktryna stanowiła syntezę zachodniej tradycji różokrzyżowej, magii egipskiej, kabały oraz wczesnych elementów jogi.

 

- Magia seksualna

 W wyższych stopniach wtajemniczenia zakon przekazywał tajne nauki o duchowej naturze relacji partnerskich i energii seksualnej, inspirowane wcześniejszymi pracami Paschala Beverly'ego Randolpha.

 

Początkowo Bractwo blisko współpracowało z Towarzystwem Teozoficznym, a wielu teozofów poszukiwało w nim praktycznej wiedzy. Szybko jednak doszło do ostrego konfliktu personalnego i ideologicznego. Gdy w 1886 roku ujawniono przeszłość kryminalną Burgoyne'a (dawne wyroki za oszustwa), teozofowie wykorzystali to do publicznego uderzenia w organizację. Mimo że skandal doprowadził do oficjalnego upadku i rozproszenia struktur zakonu pod koniec lat 80. XIX wieku, Bractwo Luksoru zapisało się w historii jako jeden z najważniejszych punktów zwrotnych ezoteryzmu. Stało się bezpośrednią inspiracją i fundamentem dla powstania takich struktur jak Hermetyczny Zakon Złotego Świtu (Golden Dawn) czy Ordo Templi Orientis (OTO).