Nie tak dawno odbyłem podróż do miejsca, gdzie przechowywane jest oryginalne lustro Twardowskiego. Miało służyć alchemikom do wykonywania magicznych rytuałów, a według legend mogło służyć do kontaktu ze światem duchów, oglądania przyszłości, a nawet przepowiadania przyszłości (jak w przypadku studentki historii sztuki, która zobaczyła kraty, gdy była internowana). Zgodnie z tradycją, zwierciadło to mogło ukazywać nie tylko przyszłość, ale również twarz diabła. Poniżej zamieszczam kilka wspomnień o podobnych praktykach.
Pokazywanie przyszłości:
Podobno potrafiło ukazać przyszłość, często w przerażającej formie.
Jean Bodin – „De la démonomanie des sorciers” (1580)
– Francuski traktat o demonach i magii.
Autor opisuje przypadki użycia zwierciadeł w rytuałach magicznych oraz teologiczną argumentację, że każde widzenie w lustrze spoza natury jest podszeptem diabła.
Autor opisuje przypadki użycia zwierciadeł w rytuałach magicznych oraz teologiczną argumentację, że każde widzenie w lustrze spoza natury jest podszeptem diabła.
Kontakt z diabłem:
Według jednej z legend ludowych, pewien człowiek wpatrując się w lustro zamiast swojego odbicia zobaczył na lustrze diabła. Rozpoczął z nim dialog, a z czasem zaczął tą technikę udoskonalać na tyle, że diabły przyzwyczaiły się do tego, by ludziom pokazywać się w lustrze.
Heinrich Kramer, Jacob Sprenger – „Malleus Maleficarum” (1486)
– „Młot na czarownice” – najważniejszy podręcznik inkwizycyjny.
Opisuje przypadki „czarnych luster” (speculum nigromanticum) używanych do przywoływania demonów.
Lustro interpretowane było jako „brama, przez którą szatan ukazuje iluzję”.
Opisuje przypadki „czarnych luster” (speculum nigromanticum) używanych do przywoływania demonów.
Lustro interpretowane było jako „brama, przez którą szatan ukazuje iluzję”.
Odbijanie złośliwych energii i praca z duchami:
W innych wierzeniach, lustra mogły odbijać złe energie, odsyłając je tam, skąd przyszły.
John Dee – „Speculum Angelorum et Daemonum” (ok. 1582, notatki i „Liber Mysteriorum”)
– Angielski uczony i mag elżbietański, który praktykował scrying (widzenie w lustrze).
Jego „czarne lustro” z obsydianu (pochodzenia azteckiego) zachowało się w British Museum.
Dee twierdził, że kontaktował się z aniołami, ale jego współpracownik Edward Kelley uważał, że objawienia miały charakter ambiwalentny i demoniczny.
Jego „czarne lustro” z obsydianu (pochodzenia azteckiego) zachowało się w British Museum.
Dee twierdził, że kontaktował się z aniołami, ale jego współpracownik Edward Kelley uważał, że objawienia miały charakter ambiwalentny i demoniczny.
Połączenie z alchemią:
Lustro to symbolizuje alchemiczne eksperymenty i pragnienie poznania tajemnic natury i wszechświata.
Martin Delrio – „Disquisitionum Magicarum Libri Sex” (1599–1600)
– klasyczny traktat jezuitów o magii.
Delrio wspomina o „magis specularibus” – magach używających luster do kontaktu z duchami, przypisując im diabelskie pochodzenie.
Delrio wspomina o „magis specularibus” – magach używających luster do kontaktu z duchami, przypisując im diabelskie pochodzenie.
Éliphas Lévi – „Dogme et Rituel de la Haute Magie” (1854–1856)
– klasyk francuskiego okultyzmu.
Lustro magiczne (speculum magnum) opisane jest jako „odbicie astralnego światła”, które może ukazywać zarówno anioły, jak i duchy niższe (demoniczne).
Lévi ostrzegał, że nieoczyszczony mag ujrzy w lustrze tylko własne demony.
Lustro magiczne (speculum magnum) opisane jest jako „odbicie astralnego światła”, które może ukazywać zarówno anioły, jak i duchy niższe (demoniczne).
Lévi ostrzegał, że nieoczyszczony mag ujrzy w lustrze tylko własne demony.
Papus (Gérard Encausse) – „Traité élémentaire de science occulte” (1888)
– omawia technikę pracy z lustrem, kryształem i czarną taflą;
opisuje ją jako narzędzie kontaktu z podświadomością i duchami astralnymi, ale również jako pole zagrożenia dla nieprzygotowanego adepta.
opisuje ją jako narzędzie kontaktu z podświadomością i duchami astralnymi, ale również jako pole zagrożenia dla nieprzygotowanego adepta.
I to ostatnie zdanie powinieneś najlepiej zapamiętać.
