pixel Cech NiH Zawód bioenergoterapeuta

Aspekty prawne rzemiosła

WYBRANE ASPEKTY PRAWNE RZEMIOSŁ RADIESTEZJA I BIOENERGOTERAPIA

Kornel Śliżyński – dr n. przyr. inż., dypl. mistrz radiestezji, geobiolog, Biegły Sądowy w zakresie radiestezji i geobiologii, Starszy Cechu - Krajowego Cechu Radiestetów i Bioenergoterapeutów, Rzeczoznawca a także Przewodniczący Państwowej Komisji Egzaminacyjnej IRMiSP w Katowicach. Izabela Pieczara-Śliżyńska – dypl. mistrz radiestezji, geobiolog, Sekretarz – Członek Zarządu Krajowego Cechu Radiestetów i Bioenergoterapeutów, Rzeczoznawca w zakresie rzemiosła radiestezja oraz Wiceprzewodniczący Komisji Egzaminacyjnej w Izbie Rzemieślniczej Małej i Średniej i Przedsiębiorczości w Katowicach

1.Wstęp.

Potrzeba zestawienia wybranych aspektów prawnych wynika z powszechnego braku jakiejkolwiek orientacji w sytuacji prawnej i charakterystyce rzemiosł radiestezja i bioenergoterapia. Materiał ten wydaje się szczególnie ważny dla środowiska prawnego aby uchronić przed dowolnością interpretacji w trakcie prac procesowych. Brak ten dotyczy środowiska Administracji (w tym również organów ewidencji działalności gospodarczej), środowiska medycznego, prawnego, a także ogółu społeczeństwa.

Przeważająca większość środków masowego przekazu nie uważa za celowe informowanie w obiektywny sposób faktu istnienia zawodów rzemieślniczych „radiestezji i bioenergoterapii”. Każda osoba, która ma jakąś orientację w tych dziedzinach lub ukończyła jakiś kurs uważana jest za eksperta itp. i jakoby uprawnia to do świadczenia usług w obu zakresach. Tym czasem jest zupełnie inaczej, a sytuacja prawna tych rzemiosł jest wyraźnie prawnie unormowana. Aby to zobrazować niezbędne jest przedstawienie zapisów prawnych i charakterystyk zarówno radiestezji jak i bioenergoterapii.

Celem niniejszego wystąpienia jest przedstawienie stanu wiedzy na ten temat. Podstawą dla działalności gospodarczej było Prawo działalności gospodarczej (Dz.U. nr 101/1999 poz1178), oraz jego kontynuacją jest „Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej” z dn. 02.07.2004 (Dz.2004 nr 173 poz.1807 oraz 1808 i nr 281 poz.2777), natomiast przepisami szczególnymi odnoszącymi się do Rzemiosła jest „Ustawa o rzemiośle” (Dz.U. nr 112 z dnia 14.02.2002). Jako punkt wyjściowy kandydatów do obu zawodów jest pełne średnie wykształcenie ogólne, tym samym pełnoletniość i szereg cech osobniczych warunkujących ich przydatność. „Ustawa z dnia 02.07.2004 o swobodzie działalności gospodarczej” (a wcześniej Prawo działalności gospodarczej) w Art. 2. definiuje, że „Działalnością gospodarczą jest zarobkowa działalność wytwórcza, budowlana, handlowa, usługowa oraz poszukiwanie, rozpoznawanie i wydobywanie kopalin ze złóż, a także działalność zawodowa, wykonywana w sposób zorganizowany i ciągły”. W Art. 4.1. tejże Ustawy określono, że „Przedsiębiorcą w zrozumieniu Ustawy jest osoba fizyczna, osoba prawna i jednostka organizacyjna nie będąca osobą prawną, której odrębna ustawa przyznaje zdolność prawną – wykonująca we własnym imieniu działalność gospodarczą.” Przy czym w Art. 104 Ustawy zdefiniowano pojęcie mikro przedsiębiorcy –

- „Za mikro przedsiębiorcę uważa się przedsiębiorcę, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych:

1) zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników oraz

2) osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych nie przekraczający równowartości w złotych 2 miliony euro...”.

Ten artykuł obowiązuje od 01.01.2005. W tym kontekście rzemieślnicy radiesteci i bioenergoterapeuci są mikro przedsiębiorcami, gdyż za zwyczaj pracują w pojedynkę a ich zarobki z reguły nie przekraczają 10.000 euro. (brutto !).

Art. 14.1. „Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej” mówi że „Przedsiębiorca może podjąć działalność gospodarczą po uzyskaniu wpisu do rejestru przedsiębiorców w Krajowym Rejestrze Sądowym albo do Ewidencji Działalności Gospodarczej, zwanej dalej „ewidencją””. Przy czym wpisowi do ewidencji podlegają przedsiębiorcy będący osobami fizycznymi (Art. 14.2). Jakie informacje podlegają wpisowi do Ewidencji określa Art. 30.1 „Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej”. Zgodnie z Art. 18. „Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej ( wcześniej Art. 10 „Prawa działalności gospodarczej), „Przedsiębiorca jest obowiązany spełnić określone przepisami prawa warunki wykonywania działalności gospodarczej...”

Natomiast niezwykle istotnym dla Rzemiosła jest zapis Art. 19 tej Ustawy, który mówi „Jeżeli przepisy szczególne nakładają obowiązek posiadania odpowiednich uprawnień zawodowych przy wykonywaniu określonego rodzaju działalności gospodarczej, przedsiębiorca jest obowiązany zapewnić, aby czynności w ramach działalności gospodarczej były wykonywane bezpośrednio przez osobę legitymującą się posiadaniem takich uprawnień zawodowych”. Zapis Art. 19 Ustawy ma szczególny wydźwięk w kontekście „ Ustawy o rzemiośle” (Dz.U. nr 112 z dnia 14.02.2002). Z „Ustawy o rzemiośle” jednoznacznie wynika, że jest ona przepisem szczególnym, którego dotyczy Art. 19 „Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej”.

Definicja „rzemiosła” jest zawarta w Art. 2.1. Ustawy o rzemiośle, który to artykuł ma następujące brzmienie: „Rzemiosłem jest zawodowe wykonywanie działalności gospodarczej przez osobę fizyczną lub spółkę cywilną osób fizycznych, z udziałem kwalifikowanej pracy własnej, w imieniu własnym tej osoby i na jej rachunek, ... , zwaną dalej rzemieślnikiem”.

Do udziału kwalifikowanej pracy własnej w rzemiośle niezbędne jest posiadanie odpowiednich kwalifikacji zawodowych. Rzemiosło różni się od innych grup zawodowych właśnie tym, że od prowadzącego działalność gospodarczą w zawodzie rzemieślniczym wymaga się realizować wkład kwalifikowanej pracy własnej zgodnym z charakterystyką danego rzemiosła. Oznacza to, że zakład rzemieślniczy może prowadzić jedynie osoba, która posiada dowody kwalifikacji zawodowej, zgodnie z wymogami Ustawy o rzemiośle.

Zgodnie z treścią Art. 3. Ustawy o rzemiośle, dowodami kwalifikacji zawodowych rzemieślnika są: dyplom mistrzowski lub świadectwo czeladnicze w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła. Dowody te są wydawane przez izby rzemieślnicze osobom, które złożą egzamin przed państwową komisją egzaminacyjną. Świadectwo czeladnicze i dyplom mistrzowski są opatrywane pieczęcią z godłem państwowym. Jeżeli chodzi o zawody rzemieślnicze – radiestezja i bioenergoterapia – jest to jedyna forma potwierdzająca kwalifikacje zawodowe i jest szczególnie ważnym by dokumenty takie znajdowały się na widocznym miejscu a zakładzie rzemieślniczym, tak aby każdy klient mógł sprawdzić posiadanie kwalifikacji i uprawnień zawodowych radiestety lub bioenergoterapeuty.

Na co dzień , podczas wykonywania usług poza zakładem, używane są legitymacje czeladnicze lub mistrzowskie, zawierające m.in. nazwisko i imię, fotografię określenie rzemiosła i są one również opatrzone pieczęcią z godłem państwowym. Legitymacje te są wydawane przez Izby Rzemieślnicze MiŚP, w których rzemieślnik zdawał egzamin. Każdy zleceniodawca (klient) powinien we własnym interesie sprawdzić dowody kwalifikacji radiestety lub bioenergoterapeuty, gdyż daje to gwarancję rzetelności wykonanej usługi. W przypadku rzemieślników cechowych sprawy sporne (z klientami) może rozpatrywać zarząd cechu, sąd cechowy, rzemieślniczy sąd odwoławczy (w Izbach Rzemieślniczych) lub w każdym przypadku sąd powszechny. Ponadto w Rzemiośle powoływani mogą być rzeczoznawcy w poszczególnych branżach, np. w Izbie Rzemieślniczej MiŚP w Katowicach powołani są m.in. rzeczoznawcy w zakresie radiestezji i bioenergoterapii.

Na tym miejscu należy podkreślić, że w Polsce są ustanowieni przez Sądy Okręgowe biegli sądowi w zakresie radiestezji oraz bioenergoterapii. O tych faktach, nawet wśród prawników wiedza jest żadna(!). Sprawę egzaminów kwalifikacyjnych reguluje Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 04.12.2002 „w sprawie egzaminów kwalifikacyjnych na tytuł czeladnika i mistrza w zawodzie, przeprowadzanych przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych” (Dz.U. nr 20 z 2003 r, poz. 171).

Związek Rzemiosła Polskiego opracował „Wykaz zawodów odpowiadających rodzajowi rzemiosła, w których Izby Rzemieślnicze MiŚP powołały państwowe komisje egzaminacyjne”. (13 komisji dla bioenergoterapii oraz 10 komisji dla radiestezji). W tym wykazie zawód „bioenergoterapia” jest wymieniony pod poz. 101 c/m, a „radiestezja” pod poz. 102 c/m w grupie „rzemiosł różnych nieprzemysłowych”. Warto tu podkreślić, że standardy wymagań i ramowe programy kształcenia w obu zawodach – radiestezji i bioenergoterapii znajdują się w Związku Rzemiosła Polskiego, a ponad to szczegółowe wymagania egzaminacyjne są opracowane i znajdują się w Działach Oświaty i Kwalifikacji Zawodowych w Izbach Rzemieślniczych oraz Małej i Średniej Przedsiębiorczości np. w Izbie RzMiŚP w Katowicach.

W świetle powyższego jest jasne, że prowadzenie działalności gospodarczej w zawodzie radiestezja lub bioenergoterapia wymaga odpowiedniego kształcenia i uzyskania potwierdzenia kwalifikacji zawodowych. Poza dyplomem mistrzowskim lub świadectwem czeladniczym, wszelkie certyfikaty, dyplomy i zaświadczenia wydawane poza rzemiosłem nie uprawniają do wykonywania tych zawodów. Ta uwaga adresowana jest przede wszystkim do „Ewidencji działalności gospodarczej”, w kontekście Art. 19 „Ustawy o swobodzie działalności gospodarczej” , która przy rejestrze powinna wymagać przedstawienia dowodu kwalifikacji w zawodach rzemieślniczych.

Ponieważ radiestezja i bioenergoterapia są usytuowane w grupie zawodów rzemieślniczych, wszystkie osoby chcące świadczyć usługi w tych zawodach muszą legitymować się dowodami kwalifikacji. Podejmowanie działalności rzemieślniczej bez dowodów kwalifikacji jest nielegalne. Problem ten jest szczególnie ważny w zawodach związanych z ochroną, profilaktyką.

Warto zwrócić uwagę na miejsce bioenergoterapii i radiestezji w Klasyfikacjach Działalności. Według Europejskiej Klasyfikacji Działalności oba zawody zaliczane są do „pozostałej działalności związanej z ochroną zdrowia ludzkiego” o symbolu EKD-85.14. Natomiast według obowiązującej w Polsce tzw. Polskiej Klasyfikacji Działalności, działalność gospodarcza w zakresie bioenergoterapii i radiestezji zaliczana jest do grupy „działalności paramedycznych” posiadających symbol PKD-2007 - 86.90-D. Ma to swoje uzasadnienie w rzeczywistej charakterystyce tych zawodów rzemieślniczych.

W Rozporządzeniu Ministra Gospodarki i Pracy w sprawie klasyfikacji zawodów i specjalizacji dla potrzeb rynku pracy oraz zakresu jej stosowania (Dz.U. nr 265/2004) w dziale 514 – pozostali pracownicy usług osobistych, w grupie 5144 – Praktykujący niekonwencjonalne metody terapii - do zawodu bioenergoterapeuta przypisany jest kod zawodu 514 401. (przypis- nieaktualne, obecnie jest to dział 320, a kod zawodu to 323002).

Natomiast do zawodu radiesteta przypisany jest kod 514902 (w dziale 5149 – Pracownicy usług osobistych gdzie indziej niesklasyfikowani). Zgodnie z Dz.U. nr 265/2004 poz. 2644 kwalifikacje zawodowe są nabywane poprzez formalne wykształcenie lub szkolenie. 

Wyróżnia się cztery poziomy kwalifikacji . Według rozeznania autorów, rzemieślnicy cechowi w zawodach bioenergoterapia i radiestezja to osoby posiadające tzw. trzeci lub czwarty poziom kwalifikacji tj. posiadające wykształcenie policealne (matura i studium zawodowe) lub studia wyższe. Przy czym osoby te uzyskały dodatkowo kwalifikacje rzemieślnicze w zawodach - radiestezja lub/i bioenergoterapia. Rzemieślnicy prowadzący działalność gospodarczą w zakresie radiestezji i bioenergoterapii są zorganizowani w Cechach tj. w organizacjach samorządu gospodarczego Związku Rzemiosła Polskiego.

Powszechnie uważa się, że członkostwo w Cechach jest całkowicie dobrowolna, ale trzeba pamiętać, że zgodnie z Art. 2.2. „Ustawy o rzemiośle” jest to dobrowolność z pewnym zastrzeżeniem, mianowicie „Rzemieślnik uzyskuje status rzemieślnika cechowego, jeżeli zgłosi deklarację przyjęcia i zostanie przyjęty do organizacji samorządu gospodarczego rzemiosła”. Przyjęcie i uzyskanie statusu rzemieślnika cechowego jest przywilejem i zaszczytem, a kandydat powinien spełniać wymogi stawiane przez charakterystykę danego rzemiosła, Statutu Cechu, przestrzegania prawa i na podstawie Regulaminu przyjmowania kandydatów w poczet członków Cechu.

2. Wyjaśnienie do charakterystyki rzemiosł „radiestezja i bioenergoterapia”.

Zawody radiestezja i bioenergoterapia nie są zawodami tożsamymi. Dlatego Trzeba tu wyjaśnić – czego dotyczy działalność w zakresie radiestezji, a czego w zakresie bioenergoterapii.

Radiestezja jest rzemiosłem kwalifikowanym od1983 roku (Dz.U. nr 22/1983 poz. 98. Charakterystyka zakresu usług tego rzemiosła została pierwotnie określona w monografii „Charakterystyka Rzemiosł” wydanej przez Centralny Związek Rzemiosła już w roku 1987 (poz. 899.1). Jednakże po 20 latach definicja ta musiała ulec modyfikacji.

Według autorów niniejszego referatu, współczesna definicja jest następująca: „Radiestezja jest dziedziną biotechniczną, w której do badań wykorzystuje się organizm człowieka z jego właściwościami psychobiodetekcyjnymi i psychobioemisyjnymi. Biotechnika ta pozwala na uzyskanie informacji o środowisku wewnętrznym i zewnętrznym, a także umożliwia oddziaływać na to środowisko zarówno mentalnie jak i technicznie”. Definicja ta jest zbliżona do definicji stosowanej w ekologii. Radiestezja rzemieślnicza zajmuje się ekologią człowieka i kształtowaniem środowiska to znaczy, że przedmiotem działania jest profilaktyka zdrowotna, a ogólniej promocja zdrowia.

Wyróżnia się cztery główne działy radiestezji rzemieślniczej: Pierwszym działem jest „ekologia budowli” w ramach której czynione są rozliczne badania warunków ekologiczno-zdrowotnych oraz działania mające za zadanie poprawienie mikroklimatu radiacyjnego wewnątrz budowli (chodzi tutaj głównie o takie czynniki ekologiczne jak anomalie geopatyczne, sieć globalna, pola magnetyczne technicznego pochodzenia, a także promieniowania jonizujące). Radiestezja rzemieślnicza zajmuje się również „ekopatologii człowieka” t.j. wpływem czynników ekologicznych na stymulację i powstawanie zjawisk patologicznych, a tym samym zajmuje się przeciwdziałaniem szkodliwemu oddziaływaniom wymienionych czynników. Ma to bezpośrednie znaczenie dla kształtowania środowiska i ochrony zdrowia.

Drugim działem pochodnym dla ekologii budowli jest badanie uwarunkowań ekologiczno-zdrowotnych terenów przeznaczonych pod zabudowę (głównie mieszkaniową), co pozwala na właściwe usytuowanie obiektów budowlanych w miejscach optymalnych pod względem tych uwarunkowań oraz właściwe kształtowanie zagospodarowanie przestrzeni w otoczeniu tych budowli przez uwzględnienie wspomnianych czynników ekologicznych.

Trzeci dział radiestezji rzemieślniczej dotyczy badań środowiska przyrodniczego pod kątem potrzeb hydrogeologii poszukiwawczej i odnosi się do lokalizacji dynamicznych wód podziemnych spełniających normy wody pitnej – jest to również profilaktyka zdrowotna przez kształtowanie optymalnych warunków ekologicznych dla człowieka i zwierząt.

Czwarty dział to radiestezja terapeutyczna, która jest przedmiotem uzupełniającym w kształceniu bioenergoterapeutów. Ale trzeba pamiętać, że techniki radiestezyjne użyte samodzielnie są również stosowane w formie ogólnej narządowej oceny stanu zdrowia oraz zabiegów „terapeutycznych” dla przywrócenia homeostazy energetycznej i w ten sposób poprawy fizjologii człowieka i zwierząt.

Zasadniczym efektem badań radiestezyjnych (trzech pierwszych działów) jest obligatoryjne opracowywanie ekspertyz w postaci dokumentacji technicznych (składających się z rozdziałów: wstęp, metodyka, omówienie wyników badań oraz zakończenie – wnioski końcowe. Ponadto ekspertyza zawiera część graficzną w postaci map tematycznych, profili wgłębnych, planów tematycznych dotyczących wnętrz budowli, zestawienia tabelaryczne itp.

Część graficzna jest głównym elementem każdej ekspertyzy radiestezyjnej. Jak z tego widać, radiestezja ma ścisłe powiązania z ekologią i ochroną zdrowia człowieka i kwestia ta nie może budzić zastrzeżeń. Według obecnego stanu wiedzy warto podkreślić, że skuteczność wszelkich form terapii, zarówno medycznych jak i bioenergoterapeutycznych, czy fizjoterapii, zależą w dużym stopniu od eliminacji szkodliwych czynników radiacyjnych w miejscu zamieszkania oraz w miejscu pracy. Dlatego współdziałanie pomiędzy bioenergoterapeutami i radiestetami zapewnia wysoką szybkość i skuteczność poprawy zdrowia klientów bioenergoterapeutów.

Radiestezja profesjonalna ma również liczne inne zastosowania naukowo-techniczne w ramach geobiologii. Wymaga to jednak starannego przygotowania z dziedzin, dla których techniki radiestezyjne mają być zastosowane. Kształcenie radiestetów obejmuje szereg przedmiotów ogólnych i zawodowych związanych z wykonywanymi usługami m.in. geotronikę, biotronikę, maszynoznawstwo, rysunek techniczny, elementy matematyki (geometrię, geometrię wykreślną, analityczną itp.) hydrogeologię z elementami geologii złóż, ekologię człowieka z elementami biometeorologii, ekopatologii oraz ekologię ogólną z elementami toksykologii litosfery.

Ramowy program kształcenia w rzemiośle „radiestezja” (102 c/m) wraz z zagadnieniami do opanowania przed egzaminem, został opracowany przez Pieczara-Śliżyńską i Śliżyńskiego (2000-2002) i jest on w pełni kompatybilny do nowych zasad i wymogów egzaminacyjnych. Bioenergoterapia jest zawodem rzemieślniczym – rzemiosłem kwalifikowanym od 1996 roku.

Charakterystyka tego zawodu została pierwotnie opracowana w roku 1993 dla Instytutu Pracy i Spraw Socjalnych dla potrzeb tworzonej klasyfikacji zawodów i specjalności. Według autorów niniejszego referatu definicja jest następująca: Bioenergoterapia, podobnie jak radiestezja, jest dziedziną biotechniczną, w której wykorzystuje się organizm człowieka z jego właściwościami psychobiodetekcyjnymi i psychobioemisyjnymi dla oszacowania stanu środowiska wewnętrznego człowieka (stanu energetycznego narządów) i jednocześnie umożliwia skutecznie regulując oddziaływać na to środowisko co doprowadza do poprawy zdrowia.

Bioenergoterapia nie zajmuje się zagadnieniami wchodzącymi w zakres radiestezji rzemieślniczej.

Bioenergoterapia jest zawodem niemedycznym, ale paralelnym w stosunku do medycyny. Oznacza to, że bioenergoterapia jest dziedziną niezależną od medycyny i nie zajmuje się sferą zastrzeżoną prawnie dla zawodów medycznych, a zwłaszcza nie zajmuje się diagnozowaniem jednostek chorobowych i terapią w sensie medycznym, czy też ordynowaniem leków (środków farmaceutycznych).

Wyraźnie podkreślamy, że usługi bioenergoterapeutyczne mają charakter niemedyczny i obejmują działania w sferze niematerialnej człowieka, zmierzające do przywrócenia homeostazy bioenergetyki organizmu. Tą drogą, bioenergoterapia pośrednio wpływa na regulację fizjologii i pobudza naturalne siły obronne organizmu. Rozróżnienie to jest istotne i porządkujące w sposób jednoznaczny kompetencje bioenergoterapeuty. Jak wynika z przedstawionej tu definicji, bioenergoterapia jest zawodem rzemieślniczym w ramach działalności paramedycznej i bioenergoterapeuta nie leczy (!).

Przy czym nie należy mylić bioenergoterapii z bioterapią czy naturoterapią.

Dziedziny te nie są synonimami (!). Kształcenie bioenergoterapeutów obejmuje szereg przedmiotów ogólnych i zawodowych (przedmioty te dotyczą różnych działów bioenergoterapii, metod i technik zabiegowych , grupę przedmiotów wielobranżowych oraz dwa przedmioty z zakresu biologii – ekologię człowieka oraz anatomię i fizjologię człowieka – nie są to przedmioty medyczne (!).

3. Zakończenie.

W zakończeniu tego obszernego materiału wyjaśniającego główne problemy prawne związane z zawodami rzemieślniczymi „radiestezja” i „bioenergoterapia” zwracamy uwagę na rolę biegłego sądowego i rzeczoznawcy w sprawach dotyczących tych zawodów. Ogólnie traktuje się ich jako wyższe instancje w środowisku tych rzemiosł. Opinie biegłych w zasadzie odnoszą się do procesów sądowych w sprawach konfliktowych pomiędzy klientami a rzemieślnikami. Ale warto też uzmysłowić, że opinie biegłych w zakresie radiestezji i geobiologii mogą mieć duże znaczenie przy wyjaśnianiu przyczyn wypadków drogowych, a nawet w przypadku problemów hydrogeologicznych (przyczyn niepowodzeń poszukiwawczych oraz w zakresie geologii górniczej) i niektórych budowlanych.

Medycyna konwencjonalna i alternatywna - konflikt czy współpraca

Abp Bolesław Pylak

Referat z Kongresu BIOTERAPIA, NATUROTERAPIA, RADIESTEZJA, PERSPEKTYWY ROZWOJOWE 2005

Kochani!

Zwykle tym słowem pozdrawiam moich słuchaczy w czasie kazań i przemówień. Myślę, że nie urażę także zgromadzonych w tej sali uczestników obecnego Kongresu, witając ich tym właśnie pozdrowieniem. Dziękuję też serdecznie organizatorom tegoż spotkania za zaproszenie mnie do uczestnictwa w jego obradach i za dopuszczenie do głosu. Kongresy, sympozja bywają różne. Gromadzą zwykle ludzi jednego zawodu, interesujących się określoną dziedziną wiedzy. Celem ich jest wzajemne poznanie się, poszerzenie zawodowej wiedzy, wymiana poglądów i doświadczeń. Zwykle wnoszą wiele dobra w życie międzyludzkie.

Obecny Kongres gromadzi ludzi, pracujących dla dobra drugiego człowieka, dla jego zdrowia, przy pomocy środków naturalnych. Tym różni się medycyna zwana alternatywną od medycyny konwencjonalnej, nauczanej na wydziałach lekarskich wyższych uczelni. Stanowi jej pożyteczne dopełnienie.

Medycyna konwencjonalna i alternatywna są to niejako dwie siostry, które różnią się pod wieloma względami, jednak służą jednemu celowi - zdrowiu pacjenta. W naszym kraju są one raczej skłócone, niewątpliwie ze szkodą dla dobra chorego.

W wielu krajach żyją w zgodzie i współpracują z pożytkiem dla obu stron. Ze strony medycyny konwencjonalnej wysuwane są różne zarzuty pod adresem przedstawicieli medycyny alternatywnej. Nie będę ich przytaczał. Znane są Państwu z codziennego życia. Często są to bezsensowne, krzywdzące i bolesne pomówienia. Chciałbym się ustosunkować tylko do jednego zarzutu, często powtarzanego i jakże odbiegającego od prawdy.

Medycyna alternatywna - zdaniem wielu nawet katolików - jest sprzeczna z nauką Kościoła katolickiego i przez Kościół odrzucana. Niektórzy z nadgorliwców dopatrują się w tych sprawach nawet działania złego ducha. Tak bowiem uczą dwaj księża i Radio Maryja, które dopuszcza do głosu tylko przeciwników terapii alternatywnej. Otóż jako przedstawiciel tegoż Kościoła stwierdzam z całą stanowczością, że powoływanie się na autorytet Kościoła w tych sprawach jest wielkim nadużyciem i manipulacją tą instytucją.

Kościół nigdy nie potępiał radiestezji czy terapii naturalnej. Co więcej, wielu księży zapisało się znacząco w rozwoju tychże dziedzin wiedzy przyrodniczej.

Watykan wydał wprawdzie dekret dyscyplinarny obowiązujący tylko osoby duchowne, aby nie zajmowały się zawodowo medycyną czy radiestezją (26.03.1942). Nie jest to bowiem ich zadanie życiowe. Omawiany dekret nie neguje jednak i nie zakazuje potrzeby badań naukowych z zakresu radiestezji, a więc uznaje jej istnienie. Na powyższy temat zamieściłem szereg wyjaśniających myśli w mojej pracy "Poznawać w świetle wiary" (Warszawa 2003, s. 37--92). Ilekroć słyszę "pobożne" rady, że nie należy korzystać z usług uzdrowicieli, gdyż posługują się oni nieznanymi siłami, być może demonicznymi, przypomina mi się scena z Ewangelii, kiedy to faryzeusze podpatrywali Pana Jezusa, czy uzdrowi chorego w dzień szabatu. Oczywiście wbrew opinii faryzeuszów, pseudogorliwców religijnych, uzdrowił chorego.

Myślę, że i bioterapeuci bywają nieraz w podobnej sytuacji. Stają wobec problemu - mogę pomóc temu choremu. Czy wolno odmówić tejże pomocy? Naśladując Chrystusa i wbrew opinii współczesnych faryzeuszy pomagają chorym na miarę otrzymanego naturalnego daru - charyzmatu. Kościół zawsze wysoko cenił wartość życia ludzkiego. Był i jest jego obrońcą. Głosi przykazanie Boże: Nie zabijaj! Ustawicznie broni życia nienarodzonych. Zwalcza aborcję i eutanazję. Przedmiotem jego troski jest cały człowiek, a więc jego duch, ale także ciało. Jako ilustrację tej prawdy przypomnę pracę naszych misjonarzy, którzy nie tylko głoszą i uobecniają Chrystusa w krajach pogańskich, budując kaplice. Równocześnie organizują szkolnictwo i służbę zdrowia.

Wszystkie te instytucje są potrzebne w trosce o dobro człowieka, o jego rozwój i zdrowie. O to zdrowie troszczy się medycyna konwencjonalna, ale także medycyna alternatywna. Ta ostatnia jest wcześniejsza od medycyny szkolnej i jest praktykowana od zawsze, jak długo istnieje, a więc i choruje człowiek. Medycyna alternatywna góruje pod pewnym względem nad medycyną konwencjonalną. Ta ostatnia zajmuje się przede wszystkim schorzeniami ciała. Posługuje się głównie lekami chemicznymi. Są one niejednokrotnie konieczne. Nie ma jednak leków chemicznych obojętnych dla zdrowia. Często powołują skutki także ujemne. Natomiast medycyna alternatywna jest bliższa naturze.

Wykorzystuje jej możliwości zdrowotne. Uwzględnia szerokie tło i otoczenie, w którym pacjent żyje. Pomaga i dopełnia działanie środków medycyny szkolnej. Ponadto medycyna alternatywna jest bardziej holistyczna. Interesuje się nie tylko konkretnym schorzeniem, lecz całym człowiekiem. A cały człowiek - to nie tylko ciało, lecz także jego dusza - psychika, a więc również świat uczuć (ciało astralne) i świat myśli (ciało mentalne). Często choroba fizyczna ujawnia uprzednie schorzenia psychiczne.

Choroba rodzi się w głowie - powiedział znany mi profesor medycyny. Medycyna alternatywna dostrzega w człowieku jeszcze nieśmiertelnego ducha. Troska o jego zdrowie, o poprawne zakorzenienie w Bogu i żywy kontakt z Nim - jest to sprawa nieobojętna dla całościowego zdrowia człowieka. Wiemy, że także modlitwa wywiera korzystny wpływ na zdrowienie organizmu. Zdarzają się również cudowne uzdrowienia. Cuda są faktem. W naszym sanktuarium maryjnym w Wądolnicy, w okresie po koronacji figury Matki Bożej w 1978 roku, naliczono ich sto kilkadziesiąt. Wiele z nich posiada dokumentację lekarską.

Dostrzegam jeszcze inną znaczącą wartość medycyny alternatywnej. Przedstawiciele jej, znani często uzdrowicielami, leczą nie tylko skutki schorzeń. Równocześnie radzą, jak zapobiegać chorobom. Uczą po prostu, jak żyć zgodnie z prawami natury. Profilaktyka, zapobieganie chorobom, jest to sprawa fundamentalna. Statystyki wykazują, że ustawicznie wzrasta u nas ilość chorych. Zresztą wystarczy spojrzeć na nasze szpitale, zapełnione przez chorych "po brzegi", łącznie z dodatkowymi łóżkami na korytarzach. Sytuacja będzie się pogarszać, gdyż społeczeństwo starzeje się. Rodzi się mało dzieci, przybywa ludzi w sędziwym wieku. Powiększa się zatem liczba chorych, potrzebujących pomocy.

Służba zdrowia woła ustawicznie: "pieniędzy, pieniędzy!" gdyż nie mamy środków na leczenie chorych. A z pieniędzmi będzie coraz gorzej. Sprzedajemy bowiem zakłady pracy obcokrajowcom. Importujemy gotowe towary. Przybywa bezrobotnych. A ci podatków nie płacą. Co więcej, wołają o pieniądze.

Sytuacja staje się poważna. Może przybrać rozmiary tragiczne. Grozi nawet załamaniem całego systemu opieki zdrowotnej. Wielu lekarzy i pielęgniarek "ucieka" do innych krajów. Ubodzy emeryci nie mają pieniędzy na zakup lekarstwa.

Zagraża nam przymusowa eutanazja z braku środków na leki. Co zatem w tej sytuacji robić? Myślę, że mogłoby być mniej chorych, gdybyśmy zmienili styl życia. Wiemy, że zdrowie w wymiarze społecznym zależy tylko w 15% od opieki społecznej, w 25% - od wrodzonych genów, a w 60% - od odpowiedniej prewencji, zapobiegania chorobom przez zdrowotny tryb życia. Konieczna jest zatem profilaktyka, a więc unikanie palenia papierosów, picia alkoholu, troska o zdrową żywność, zakaz importu genetycznie zmodyfikowanych produktów żywnościowych (GMO), więcej ruchu ("Ruszaj się, bo zardzewiejesz"), wzajemnej życzliwości, pozytywnego myślenia. Wówczas będzie mniej stresów i chorób.

Ważną sprawą jest również korzystne dla zdrowia otoczenie, w którym toczy się nasze życie, a więc unikanie szkodliwych promieniowań, usuwanie azbestu, rur ołowianych w wodociągach itd. W świetle powyższych spostrzeżeń widzę wielkie pole pracy dla medycyny konwencjonalnej, ale przede wszystkim dla bliższej naturze i człowiekowi - medycyny alternatywnej.

Właściwie wszyscy możemy i powinniśmy "prostować" drogi naszego życia, zapobiegać chorobom i rozumnie dbać o siebie.

Na koniec chciałbym uczestnikom obecnego Kongresu złożyć życzenia. Życzę owocnych obrad, abyśmy wrócili do naszej dalszej pracy ubogaceni nową wiedzą i zapałem. Pracujcie nadal dla dobra ludzi, spłacając w ten sposób dług wdzięczności Bogu za dar uzdrawiania. Dołączam jeszcze życzenie, aby medycyna alternatywna w naszym kraju była traktowana na równi z medycyną konwencjonalną, jako normalna dziedzina życia ludzkiego. Życzenie to formułuję w formie pytania: co robić, aby życzenie stało się rzeczywistością? Pytanie to i szukanie na nie odpowiedzi niech będzie przedmiotem dalszych naszych przemyśleń, dyskusji i wytycznych do działania.

Paradygmat naukowy

Paradygmat naukowy

Zbiór pojęć i teorii tworzących podstawy danej nauki stanowią paradygmat.

Teorii i pojęć tworzących paradygmat raczej się nie kwestionuje, przynajmniej do czasu kiedy paradygmat jest twórczy poznawczo – tzn. za jego pomocą można tworzyć teorie szczegółowe zgodne z danymi doświadczalnymi (historycznymi), którymi zajmuje się dana nauka.

Najogólniejszym paradygmatem jest paradygmat metody naukowej, jest to kryterium uznania jakiejś działalności za naukową i pod tym względem najwyraźniej widać, jak bardzo ważne jest określenie paradygmatu, i jak to wpływa na pojmanie, co, w jakim zakresie i przez kogo, uznawane jest za naukę.

Mamy więc do czynienia z nauką akademicką, nauką kościoła, nauką rzemiosła. Każda z tych nauk ma swój oddzielny paradygmat teorii i pojęć wyjaśniających. Paradygmaty ukształtowane przez środowisko, doświadczenia i edukację nakładają się na siebie, przechodzą jeden w drugi i tworzą pewien lokalny paradygmat statyczny czyli konsensus definiujący świat, który ludzie postrzegają na co dzień.
Oprócz paradygmatu lokalnego istnieje również paradygmat globalny, który powstaje dzięki wymianie informacji między lokalnymi społecznościami. W przeszłości te paradygmaty mogły różnić się bardzo znacznie, obecnie jednak lokalne paradygmaty nie różnią się zbytnio dzięki wpajaniu ludziom ujednoliconego nakazowego paradygmatu naukowego oraz dzięki globalnej komunikacji. Mimo to tam, gdzie doświadczenia jednostek sprzeczne bywają z głoszonym paradygmatem, wyczuwalny jest wpływ odmiennych światopoglądów..

Zgodnie z poglądami Kuhna* paradygmat jest istotny dla badań naukowych, gdyż „żadna nauka przyrodnicza nie może być wyjaśniana bez zastosowania splecionych teoretycznych i metodologicznych poglądów pozwalających na wybór, ocenę i krytykę”. Paradygmat kieruje wysiłkiem badawczym społeczności naukowych i jest tym kryterium, które najbardziej ściśle identyfikuje obszary nauk. Fundamentalnym argumentem Kuhna jest to, że dla dojrzałej nauki typową drogą rozwojową jest kolejne przechodzenie w procesie rewolucji od jednego do innego paradygmatu. Gdy ma miejsce taka zmiana paradygmatu, „świat naukowy zmienia się jakościowo i jest jakościowo wzbogacany przez fundamentalnie nowe zarówno fakty jak i teorie„.

Paradygmat podważa sens tak zwanej absolutnej słuszności, ukazuje rożne podejścia czasami nawet do tego samego zagadnienia.

Kuhn utrzymywał także, że – wbrew obiegowym opiniom – typowi naukowcy (paradygmat naukowy) nie są obiektywnymi i niezależnymi myślicielami, a są konserwatystami, którzy godzą się z tym, czego ich nauczono i stosują tę naukę (wiedzę) do rozwiązywania problemów zgodnie z dyktatem wyuczonej przez nich teorii. Większość z nich w istocie jedynie składa układanki, celując w odkrywaniu tego, co i tak już jest im znane – „Człowiek, który usiłuje rozwiązać problem zdefiniowany przez istniejącą wiedzę i technikę nie ma szerszych horyzontów. Wie on co chce osiągnąć, i w zgodzie z tym projektuje swoje narzędzia i kieruje swoimi myślami.”

Na przykład Ptolemeusz spopularyzował pogląd, że Słońce obiega Ziemię, i to przekonanie było bronione przez stulecia nawet w obliczu obalających go dowodów. Jak zaobserwował Kuhn, w trakcie rozwoju nauki „nowości wprowadzane są z trudem i z towarzyszącym mu, zgodnym z oczekiwaniami, jawnym oporem„. I tylko młodzi uczeni, nie tak głęboko indoktrynowani przez uznane teorie – jak Newton, Lavoisier lub Einstein – mogą dokonać odrzucenia starego paradygmatu.

Ponieważ paradygmat ma wpływ na to, co, w jakim zakresie i przez kogo, uznawane jest za naukę, nie należy doszukiwać się zrozumienia u odmiennych nauk, opartych na odmiennych paradygmatach. To tak, jakby próbować przenieść wodę sitkiem, lub zmierzyć wagą ilość humoru.

Bioenergoterapia opiera się na odmiennym od medycyny akademickiej paradygmacie - określającym dużą rolę intuicji i intuicyjnego postrzegania człowieka jak i jego energetyki.

W paradygmacie medycyny akademickiej nie występują pojęcia meridianów, czakr i pól morfogenetycznych, toteż nie należy oczekiwać z tej strony konstruktywnej polemiki. A jeśli nawet taka konstruktywna polemika się pojawia, zostaje ona zdyskredytowana przez kręgi konserwatywne nie widzące w świecie żadnych zjawisk poza tymi, które już zostały opisane w podręczniku medycyny, z którym ludzie ci mieli możliwość się zetknąć podczas studiów.

Obecnie według klasyfikacji zawodów, Bioenergoterapeuci zaliczani są do średniego personelu medycznego. Ustawy o zawodzie bioenergoterapeuty zapewne nie będzie, więc do tego czasu obowiązują ogólne wytyczne nakazujące posiadanie kwalifikacji, zdobytych w drodze kształcenia zawodowego.


*- w rozumieniu wprowadzonym przez filozofa Thomasa Kuhna w książce Struktura rewolucji naukowych (The Structure of Scientific Revolutions) opublikowanej w 1962 roku

Rozporządzenie MEN

tekst jednolity Dz.U. z 2014 poz. 622

 

ROZPORZĄDZENIE
MINISTRA EDUKACJI NARODOWEJ(1)


z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych


(tekst jednolity)
Na podstawie art. 68a ust. 5 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, z późn. zm.) zarządza się, co następuje:


§ 1. Rozporządzenie określa:
1)    warunki, organizację i tryb prowadzenia kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych oraz rodzaje tych form;
2)    warunki organizowania i prowadzenia kwalifikacyjnych kursów zawodowych, o których mowa w art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, zwanej dalej "ustawą", przez podmioty wymienione w art. 68a ust. 2 ustawy;
3)    sposoby potwierdzania efektów kształcenia uzyskanych w wyniku ukończenia kształcenia realizowanego w poszczególnych formach pozaszkolnych;
4)    warunki i tryb wnoszenia odpłatności za kształcenie ustawiczne prowadzone w formach pozaszkolnych w publicznych placówkach i ośrodkach, o których mowa w art. 68a ust. 1 pkt 2 ustawy;
5)    rodzaje publicznych placówek i ośrodków, o których mowa w art. 68a ust. 1 pkt 2 ustawy, oraz ich zadania;
6)    wzory dokumentów wydawanych po ukończeniu kształcenia realizowanego w poszczególnych formach pozaszkolnych.

§ 2. Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o:
1)    podstawie programowej kształcenia w zawodach - należy przez to rozumieć przepisy wydane na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2a ustawy;
2)    podstawie programowej kształcenia ogólnego - należy przez to rozumieć przepisy wydane na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. b ustawy;
3)    klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego - należy przez to rozumieć przepisy wydane na podstawie art. 24 ust. 1 ustawy;
4)    placówce - należy przez to rozumieć placówkę kształcenia ustawicznego i placówkę kształcenia praktycznego, o których mowa w art. 2 pkt 3a ustawy;
5)    ośrodku - należy przez to rozumieć ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego, o którym mowa w art. 2 pkt 3a ustawy;
6)    młodocianym pracowniku - należy przez to rozumieć młodocianego pracownika w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94, z późn. zm.);
7)    efektach kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów, efektach kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów w zakresie organizacji pracy małych zespołów, efektach kształcenia wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, części efektów kształcenia wyodrębnionych w ramach danej kwalifikacji - należy przez to rozumieć odpowiednie efekty kształcenia określone w podstawie programowej kształcenia w zawodach;
8)    treściach kształcenia - należy przez to rozumieć treści kształcenia określone dla danego zawodu w podstawach programowych kształcenia w poszczególnych zawodach, wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 2 lit. d ustawy, w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 sierpnia 2012 r.

§ 3. Kształcenie ustawiczne prowadzi się w następujących formach pozaszkolnych:
1)    kwalifikacyjny kurs zawodowy;
2)    kurs umiejętności zawodowych;
3)    kurs kompetencji ogólnych;
4)    turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników;
5)    kurs, inny niż wymienione w pkt 1-3, umożliwiający uzyskiwanie i uzupełnianie wiedzy, umiejętności i kwalifikacji zawodowych.

§ 4. 1. Kwalifikacyjny kurs zawodowy jest prowadzony według programu nauczania uwzględniającego podstawę programową kształcenia w zawodach, w zakresie jednej kwalifikacji. Ukończenie kwalifikacyjnego kursu zawodowego umożliwia przystąpienie do egzaminu potwierdzającego kwalifikację w zawodzie przeprowadzanego na warunkach i w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 4 ustawy.
2. Minimalna liczba godzin kształcenia na kwalifikacyjnym kursie zawodowym jest równa minimalnej liczbie godzin kształcenia zawodowego określonej w podstawie programowej kształcenia w zawodach dla danej kwalifikacji, z zastrzeżeniem § 20 ust. 6.
3. Liczba słuchaczy uczestniczących w kwalifikacyjnym kursie zawodowym prowadzonym przez publiczne szkoły, placówki lub ośrodki wynosi co najmniej 20. Za zgodą organu prowadzącego liczba słuchaczy może być mniejsza niż 20.

§ 5. Warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu na kwalifikacyjnym kursie zawodowym określają przepisy wydane na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy.

§ 6. Podmiot prowadzący kwalifikacyjny kurs zawodowy jest obowiązany poinformować okręgową komisję egzaminacyjną o rozpoczęciu kształcenia na kwalifikacyjnym kursie zawodowym w terminie 14 dni od daty rozpoczęcia tego kształcenia. Informacja powinna zawierać:
1)    oznaczenie podmiotu prowadzącego kwalifikacyjny kurs zawodowy;
2)    nazwę i symbol cyfrowy zawodu, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego, oraz nazwę i oznaczenie kwalifikacji, zgodnie z podstawą programową kształcenia w zawodach, w zakresie której jest prowadzone kształcenie;
3)    termin rozpoczęcia i zakończenia kwalifikacyjnego kursu zawodowego;
4)    wykaz słuchaczy kwalifikacyjnego kursu zawodowego, zawierający imię i nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz numer PESEL słuchacza, a w przypadku słuchacza, który nie posiada numeru PESEL - numer dokumentu potwierdzającego jego tożsamość.

§ 7. Osoba podejmująca kształcenie na kwalifikacyjnym kursie zawodowym posiadająca:
1)    dyplom potwierdzający kwalifikacje zawodowe lub inny równorzędny,
2)    świadectwo uzyskania tytułu zawodowego, dyplom uzyskania tytułu mistrza lub inny równorzędny,
3)    świadectwo czeladnicze lub dyplom mistrzowski,
4)    świadectwo ukończenia szkoły prowadzącej kształcenie zawodowe,
5)    świadectwo ukończenia liceum profilowanego,
6)    świadectwo potwierdzające kwalifikację w zawodzie,
7)    zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego
- jest zwalniana, na swój wniosek złożony podmiotowi prowadzącemu kwalifikacyjny kurs zawodowy, z zajęć dotyczących odpowiednio treści kształcenia lub efektów kształcenia zrealizowanych w dotychczasowym procesie kształcenia, o ile sposób organizacji kształcenia na kwalifikacyjnym kursie zawodowym umożliwia takie zwolnienie.

§ 8. Osoba podejmująca kształcenie na kwalifikacyjnym kursie zawodowym posiadająca zaświadczenie o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych, o którym mowa w § 11 ust. 2, jest zwalniana, na swój wniosek złożony podmiotowi prowadzącemu kwalifikacyjny kurs zawodowy, z zajęć dotyczących efektów kształcenia zrealizowanych na tym kursie umiejętności zawodowych.

§ 9. 1. Kwalifikacyjny kurs zawodowy kończy się zaliczeniem w formie ustalonej przez podmiot prowadzący kurs.
2. Osoba, która uzyskała zaliczenie, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego. Wzór zaświadczenia określa załącznik nr 1 do rozporządzenia.

§ 10. 1. Kurs umiejętności zawodowych może być prowadzony przez placówkę lub ośrodek.
2. Kurs umiejętności zawodowych jest prowadzony według programu nauczania uwzględniającego podstawę programową kształcenia w zawodach, w zakresie:
1)    jednej z części efektów kształcenia wyodrębnionych w ramach danej kwalifikacji albo
2)    efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów oraz wspólnych dla zawodów w ramach obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, albo
3)    efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów w zakresie organizacji pracy małych zespołów.
3. Minimalna liczba godzin kształcenia na kursie umiejętności zawodowych:
1)    w przypadku kształcenia w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 - jest równa ilorazowi liczby godzin kształcenia przewidzianych dla danej kwalifikacji w podstawie programowej kształcenia w zawodach i liczby części efektów kształcenia wyodrębnionych w ramach tej kwalifikacji;
2)    w przypadku kształcenia w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 2 - jest równa minimalnej liczbie godzin kształcenia w zakresie efektów kształcenia wspólnych dla wszystkich zawodów oraz wspólnych dla zawodów w ramach danego obszaru kształcenia stanowiących podbudowę do kształcenia w zawodzie lub grupie zawodów, określonej w podstawie programowej kształcenia w zawodach dla danego zawodu;
3)    w przypadku kształcenia w zakresie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3 - wynosi 30 godzin.

§ 11. 1. Kurs umiejętności zawodowych kończy się zaliczeniem w formie ustalonej przez podmiot prowadzący kurs.
2. Osoba, która uzyskała zaliczenie, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych. Wzór zaświadczenia określa załącznik nr 2 do rozporządzenia.

§ 12. 1. Kurs kompetencji ogólnych może być prowadzony przez placówkę lub ośrodek.
2. Kurs kompetencji ogólnych jest prowadzony według programu nauczania uwzględniającego dowolnie wybraną część podstawy programowej kształcenia ogólnego.
3. Minimalny wymiar kształcenia na kursie kompetencji ogólnych wynosi 30 godzin.

§ 13. 1. Kurs kompetencji ogólnych kończy się zaliczeniem w formie ustalonej przez podmiot prowadzący kurs.
2. Osoba, która uzyskała zaliczenie, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu kursu kompetencji ogólnych. Wzór zaświadczenia określa załącznik nr 3 do rozporządzenia.

§ 14. 1. Turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników w zakresie danego zawodu jest prowadzony przez ośrodek.
2. W szczególnie uzasadnionych przypadkach turnusy mogą być organizowane dla młodocianych pracowników dokształcających się teoretycznie w zakresie różnych zawodów.
3. Turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników realizuje zajęcia w wymiarze odpowiednim do zakresu dokształcania teoretycznego, na które został skierowany młodociany pracownik.
4. Liczba młodocianych pracowników uczestniczących w turnusie dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników organizowanym przez publiczny ośrodek wynosi co najmniej 20. Za zgodą organu prowadzącego liczba młodocianych pracowników uczestniczących w turnusie może być mniejsza niż 20.

§ 15. 1. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności w przypadkach losowych, dyrektor ośrodka, w ramach turnusu, może zorganizować dokształcanie teoretyczne młodocianych pracowników, prowadząc konsultacje indywidualne.
2. Liczba godzin konsultacji indywidualnych wynosi co najmniej 20% liczby godzin przewidzianej na kształcenie zawodowe teoretyczne, określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 22 ust. 2 pkt 1 ustawy.

§ 16. 1. Młodociani pracownicy są przyjmowani na turnusy dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników na podstawie skierowania wydanego przez:
1)    pracodawcę albo
2)    szkołę - w przypadku gdy szkoła nie ma możliwości zrealizowania kształcenia zawodowego teoretycznego.
2. Skierowanie zawiera:
1)    imię i nazwisko młodocianego pracownika oraz datę i miejsce jego urodzenia;
2)    numer PESEL młodocianego pracownika, a w przypadku młodocianego pracownika, który nie posiada numeru PESEL - numer dokumentu potwierdzającego jego tożsamość;
3)    nazwę pracodawcy albo szkoły kierujących młodocianego pracownika na turnus dokształcania teoretycznego;
4)    nazwę i symbol cyfrowy zawodu, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego, oraz zakres dokształcania teoretycznego.
3. Skierowanie składa się do dyrektora ośrodka w określonym przez niego terminie.

§ 17. Młodociany pracownik, który ukończył turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników. Wzór zaświadczenia określa załącznik nr 4 do rozporządzenia.

§ 18. 1. Kurs, o którym mowa w § 3 pkt 5, może być prowadzony przez placówkę lub ośrodek.
2. Osoba, która ukończyła kurs, o którym mowa w § 3 pkt 5, otrzymuje zaświadczenie o ukończeniu tego kursu. Wzór zaświadczenia określa załącznik nr 5 do rozporządzenia.

§ 19. 1. Podmioty prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w § 3 pkt 1-4, zapewniają:
1)    kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje określone odpowiednio w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982 r. - Karta Nauczyciela (Dz. U. z 2014 r. poz. 191) lub na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy;
2)    odpowiednie pomieszczenia wyposażone w sprzęt i pomoce dydaktyczne umożliwiające prawidłową realizację kształcenia;
3)    bezpieczne i higieniczne warunki pracy i nauki;
4)    warunki organizacyjne i techniczne umożliwiające udział w kształceniu osobom niepełnosprawnym;
5)    nadzór służący podnoszeniu jakości prowadzonego kształcenia.
2. Podmioty prowadzące kursy, o których mowa w § 3 pkt 5, zapewniają kadrę dydaktyczną posiadającą kwalifikacje zawodowe odpowiednie do rodzaju prowadzonego kształcenia oraz spełniają wymagania określone w ust. 1 pkt 2-5.

§ 20. 1. (uchylony).
2. Turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników, a także zajęcia praktyczne i laboratoryjne, realizowane w ramach pozostałych form kształcenia ustawicznego, mogą być prowadzone wyłącznie jako stacjonarne.
3. Kształcenie prowadzone w formie stacjonarnej odbywa się co najmniej przez trzy dni w tygodniu.
4. Kształcenie w formie zaocznej odbywa się co najmniej raz na dwa tygodnie przez dwa dni.
4a. Częstotliwość zajęć na kursie, o którym mowa w § 3 pkt 5, określa podmiot prowadzący ten kurs.
5. (uchylony).
6. W przypadku kwalifikacyjnego kursu zawodowego prowadzonego w formie zaocznej minimalna liczba godzin kształcenia zawodowego nie może być mniejsza niż 65% minimalnej liczby godzin kształcenia zawodowego określonej w podstawie programowej kształcenia w zawodach dla danej kwalifikacji.
7. Podmioty prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość zapewniają:
1)    dostęp do oprogramowania, które umożliwia synchroniczną i asynchroniczną interakcję między słuchaczami lub uczestnikami a osobami prowadzącymi zajęcia;
2)    materiały dydaktyczne przygotowane w formie dostosowanej do kształcenia prowadzonego z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość;
3)    bieżącą kontrolę postępów w nauce słuchaczy lub uczestników, weryfikację ich wiedzy, umiejętności i kompetencji społecznych, w formie i terminach ustalonych przez podmiot prowadzący kształcenie;
4)    bieżącą kontrolę aktywności osób prowadzących zajęcia.
8. Podmioty, o których mowa w ust. 7, są obowiązane zorganizować szkolenie dla słuchaczy lub uczestników przed rozpoczęciem zajęć prowadzonych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość.
9. Zaliczenie kształcenia prowadzonego z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość nie może odbywać się z wykorzystaniem tych metod i technik.
10. Wymiar godzin zajęć prowadzonych z wykorzystaniem metod i technik kształcenia na odległość określa podmiot prowadzący kształcenie ustawiczne z wykorzystaniem tych metod i technik.

§ 21. 1. Podmioty prowadzące kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych prowadzą dokumentację dla każdej formy prowadzonego kształcenia.
2. Dokumentacja obejmuje:
1)    program nauczania;
2)    dziennik zajęć;
3)    protokół z przeprowadzonego zaliczenia;
4)    ewidencję wydanych zaświadczeń.
3. Do dziennika zajęć wpisuje się:
1)    imiona i nazwiska słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych lub uczestników kształcenia w innych formach pozaszkolnych;
2)    liczbę godzin zajęć;
3)    tematy zajęć.
4. W dzienniku zajęć odnotowuje się obecność słuchaczy i uczestników, o których mowa w ust. 3 pkt 1.
5. Ewidencja wydanych zaświadczeń, o której mowa w ust. 2 pkt 4, zawiera:
1)    imię i nazwisko, adres zamieszkania oraz numer PESEL osoby, której wydano zaświadczenie, a w przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL - numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość;
2)    datę wydania zaświadczenia;
3)    numer zaświadczenia;
4)    potwierdzenie odbioru zaświadczenia.

§ 22. Kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych prowadzi się na podstawie programu nauczania, który zawiera:
1)    nazwę formy kształcenia;
2)    czas trwania, liczbę godzin kształcenia i sposób jego organizacji;
3)    wymagania wstępne dla uczestników i słuchaczy, które w przypadku słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych i uczestników kursów umiejętności zawodowych uwzględniają także szczególne uwarunkowania lub ograniczenia związane z kształceniem w danym zawodzie określone w przepisach w sprawie klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego;
4)    cele kształcenia i sposoby ich osiągania, z uwzględnieniem możliwości indywidualizacji pracy słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych lub uczestników kształcenia w innych formach pozaszkolnych, w zależności od ich potrzeb i możliwości;
5)    plan nauczania określający nazwę zajęć oraz ich wymiar;
6)    treści nauczania w zakresie poszczególnych zajęć;
7)    opis efektów kształcenia;
8)    wykaz literatury oraz niezbędnych środków i materiałów dydaktycznych;
9)    sposób i formę zaliczenia.

§ 23. Publicznymi placówkami kształcenia ustawicznego są centra kształcenia ustawicznego.

§ 24. 1. Centrum kształcenia ustawicznego może prowadzić kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w § 3 pkt 1-3 i 5, a także w szkołach dla dorosłych, jeżeli takie szkoły wchodzą w skład centrum.
2. Centrum kształcenia ustawicznego może ponadto realizować zadania z zakresu praktycznej nauki zawodu, wynikające z programu nauczania dla danego zawodu.
3. Szczegółową organizację, sposób i warunki prowadzenia kształcenia w szkołach dla dorosłych wchodzących w skład centrum kształcenia ustawicznego określają przepisy dotyczące szkół publicznych.

§ 25. Centrum kształcenia ustawicznego może współpracować z innymi podmiotami prowadzącymi kształcenie ustawiczne w kraju i za granicą.

§ 26. Publicznymi placówkami kształcenia praktycznego są centra kształcenia praktycznego.

§ 27. 1. Centrum kształcenia praktycznego realizuje zadania z zakresu praktycznej nauki zawodu, wynikające z programu nauczania dla danego zawodu, polegające na prowadzeniu:
1)    zajęć praktycznych dla uczniów szkół prowadzących kształcenie zawodowe, w zakresie całego lub części programu nauczania dla danego zawodu;
2)    zajęć uzupełniających dla młodocianych pracowników, o których mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy.
2. Centrum kształcenia praktycznego może prowadzić także kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w § 3 pkt 1-3 i 5.

§ 28. Centrum kształcenia praktycznego może współpracować z placówkami doskonalenia nauczycieli w zakresie doskonalenia umiejętności zawodowych nauczycieli kształcenia zawodowego.

§ 29. 1. Publiczne ośrodki realizują turnusy dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników, o których mowa w § 3 pkt 4, a także mogą prowadzić kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych, o których mowa w § 3 pkt 1-3 i 5.
2. Publiczny ośrodek może ponadto organizować dokształcanie teoretyczne młodocianych pracowników zatrudnionych u pracodawców w celu nauki zawodu i uczęszczających do zasadniczych szkół zawodowych - w zakresie kształcenia zawodowego teoretycznego, w przypadku gdy szkoła nie ma możliwości zrealizowania tego kształcenia.

§ 30. 1. Organy prowadzące publiczne ośrodki mogą, w drodze porozumienia, wyznaczyć jeden z tych ośrodków do koordynowania dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników na terenie danego województwa lub województw, po zasięgnięciu opinii organu lub organów sprawujących nadzór pedagogiczny nad tymi ośrodkami.
2. Publiczny ośrodek koordynujący dokształcanie teoretyczne młodocianych pracowników realizuje zadania określone w § 29, a ponadto gromadzi, analizuje i upowszechnia informacje o zakresie i potrzebach dokształcania teoretycznego młodocianych, prowadzonego przez publiczne ośrodki działające na terenie danego województwa lub województw.
3. Porozumienie, o którym mowa w ust. 1, określa w szczególności zadania publicznego ośrodka w zakresie koordynacji dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników oraz warunki finansowania zadań ośrodka w tym zakresie.

§ 31. Publiczne placówki i ośrodki współpracują z:
1)    pracodawcami w zakresie:
a)    organizacji i prowadzenia kształcenia praktycznego,
b)    przygotowania oferty kształcenia w formach pozaszkolnych, zgodnej z oczekiwaniami pracodawców,
c)    kształcenia ustawicznego pracowników;
2)    urzędami pracy w zakresie szkolenia osób zarejestrowanych w tych urzędach;
3)    innymi podmiotami prowadzącymi kształcenie ustawiczne w zakresie zadań statutowych.

§ 32. 1. Publiczne placówki i ośrodki sporządzają na każdy rok szkolny plan kształcenia zawierający:
1)    wykaz pozaszkolnych form kształcenia;
2)    czas trwania kształcenia i wymiar godzin kształcenia realizowanego w poszczególnych formach pozaszkolnych;
3)    planowaną liczbę słuchaczy kwalifikacyjnych kursów zawodowych lub uczestników kształcenia w innych formach pozaszkolnych;
4)    nazwę i symbol cyfrowy zawodu, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego, oraz nazwę i oznaczenie kwalifikacji, zgodnie z podstawą programową kształcenia w zawodach - w przypadku kształcenia w formach, o których mowa w § 3 pkt 1 i 2.
2. Publiczne ośrodki sporządzają także plan dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników na dany rok szkolny na podstawie skierowań, o których mowa w § 16, zawierający:
1)    liczbę młodocianych pracowników, dla których ma być prowadzone dokształcanie teoretyczne;
2)    wykaz zawodów, w których ma być prowadzone dokształcanie teoretyczne, oraz nazwę i symbol cyfrowy zawodu, zgodnie z klasyfikacją zawodów szkolnictwa zawodowego;
3)    zakres i formę dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników.
3. Plany, o których mowa w ust. 1 i 2, uwzględnia się w arkuszu organizacji publicznych placówek i ośrodków.

§ 33. Warunki i tryb organizowania praktycznej nauki zawodu w centrach kształcenia ustawicznego i centrach kształcenia praktycznego określają przepisy wydane na podstawie art. 70 ust. 4 ustawy.

§ 34. 1. Publiczne placówki i ośrodki mogą pobierać opłaty za kształcenie prowadzone w formach pozaszkolnych, o których mowa w § 3 pkt 2, 3 i 5.
2. Wysokość opłat ustala dyrektor publicznej placówki lub ośrodka, w porozumieniu z organem prowadzącym. Opłaty nie mogą przekraczać ponoszonych kosztów kształcenia.
3. Opłaty są wnoszone za cały okres kształcenia, w terminie do dnia rozpoczęcia kształcenia.
4. Dyrektor publicznej placówki lub ośrodka może w uzasadnionych przypadkach przedłużyć termin wniesienia opłaty lub wyrazić zgodę na wniesienie opłaty w ratach.
5. Opłaty wnosi się na rachunek bankowy publicznej placówki lub ośrodka wskazany przez dyrektora.
6. Dyrektor publicznej placówki lub ośrodka może zwolnić w całości lub w części z opłat osobę o niskich dochodach, w szczególności, jeżeli dochód tej osoby nie przekracza kwot, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1 albo 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2013 r. poz. 182, ze zm.).
7. Zwolnienie w całości lub w części z opłat następuje na wniosek osoby zainteresowanej.

§ 35. Podmioty prowadzące w dniu wejścia w życie rozporządzenia kształcenie ustawiczne w formach pozaszkolnych mogą kontynuować prowadzenie tego kształcenia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz. U. Nr 31, poz. 216), nie dłużej niż do dnia 31 sierpnia 2013 r.

§ 36. Publiczne placówki i publiczne ośrodki dostosują organizację i sposób działania do wymogów wynikających z rozporządzenia w terminie do dnia 31 grudnia 2012 r.

§ 37. Rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 września 2012 r.(2)

 

ZAŁĄCZNIKI

ZAŁĄCZNIK Nr 1
WZÓR
...............................................
(pieczątka podmiotu prowadzącego
kwalifikacyjny kurs zawodowy)
ZAŚWIADCZENIE
o ukończeniu kwalifikacyjnego kursu zawodowego
uprawniające do przystąpienia do egzaminu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie
w zakresie kwalifikacji wymienionej w zaświadczeniu
Zaświadcza się, że Pan/i ........................................................................................................................................................
(imię/imiona i nazwisko)
...........................................    ..........................................    ....................................................
(data urodzenia)    (miejsce urodzenia)    (numer PESEL1))
ukończył/a kwalifikacyjny kurs zawodowy z zakresu kwalifikacji2) ....................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i oznaczenie kwalifikacji)
wyodrębnionej w zawodzie ..................................................................................................... w wymiarze ............. godzin
(nazwa i symbol cyfrowy zawodu3))
prowadzony przez ..................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i adres podmiotu prowadzącego kwalifikacyjny kurs zawodowy)
Zaświadczenie wydano na podstawie § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
................................................................................
(miejscowość, data)
Nr .............../20..... r.4)
................................................................................
(pieczątka i podpis osoby reprezentującej
podmiot prowadzący
kwalifikacyjny kurs zawodowy)
___________________________
1)    W przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL, należy wpisać nazwę i numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.
2)    Wpisać nazwę i oznaczenie kwalifikacji zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 7 lutego 2012 r. w sprawie
podstawy programowej kształcenia w zawodach (Dz. U. poz. 184).
3)    Wpisać nazwę i symbol cyfrowy zawodu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie
klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 7).
4)    Wpisać numer z ewidencji zaświadczeń prowadzonej przez podmiot prowadzący kwalifikacyjny kurs zawodowy.


ZAŁĄCZNIK Nr 2
WZÓR
..............................................................................
(pieczątka placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
ZAŚWIADCZENIE
o ukończeniu kursu umiejętności zawodowych
uprawniające osobę podejmującą kształcenie na kwalifikacyjnym kursie zawodowym
do zwolnienia z zajęć prowadzonych w ramach wymienionego w zaświadczeniu kursu
Zaświadcza się, że Pan/i ........................................................................................................................................................
    (imię/imiona i nazwisko)
.......................................    .......................................    ...................................................
(data urodzenia)    (miejsce urodzenia)    (numer PESEL1))
ukończył/a kurs umiejętności zawodowych w zakresie2) ......................................................................................................
.................................................................................................................................................. w wymiarze ............. godzin
prowadzony przez ..................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i adres placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego)
Zaświadczenie wydano na podstawie § 11 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
................................................................................
(miejscowość, data)
Nr .............../20..... r.3)
    ................................................................................
(pieczątka i podpis dyrektora
placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
___________________________
1)    W przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL, należy wpisać nazwę i numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.
2)    Wpisać odpowiedni zakres kształcenia zgodnie z § 10 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych.
3)    Wpisać numer z ewidencji zaświadczeń prowadzonej przez placówkę kształcenia ustawicznego, placówkę kształcenia praktycznego
lub ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego.


ZAŁĄCZNIK Nr 3
WZÓR
.............................................................
(pieczątka placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
ZAŚWIADCZENIE
o ukończeniu kursu kompetencji ogólnych
Zaświadcza się, że Pan/i ........................................................................................................................................................
    (imię/imiona i nazwisko)
.......................................    .......................................    ...................................................
(data urodzenia)    (miejsce urodzenia)    (numer PESEL1))
ukończył/a kurs kompetencji ogólnych w zakresie2) ............................................................................................................
................................................................................................................................................. w wymiarze .............. godzin
prowadzony przez ..................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i adres placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego)
Zaświadczenie wydano na podstawie § 13 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
................................................................................
(miejscowość, data)
Nr .............../20..... r.3)
    ................................................................................
(pieczątka i podpis dyrektora
placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
__________________________
1)    W przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL, należy wpisać nazwę i numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.
2)    Wpisać nazwę zajęć realizowanych na kursie kompetencji ogólnych zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2009 r. Nr 4, poz. 17). Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2008 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. z 2009 r. Nr 4, poz. 17) zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 27 sierpnia 2012 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz kształcenia ogólnego w poszczególnych typach szkół (Dz. U. poz. 977), które weszło w życie z dniem 1 września 2012 r.
3)    Wpisać numer z ewidencji zaświadczeń prowadzonej przez placówkę kształcenia ustawicznego, placówkę kształcenia praktycznego lub ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego.


ZAŁĄCZNIK Nr 4
WZÓR
.............................................................
(pieczątka ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
ZAŚWIADCZENIE
o ukończeniu dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników
Zaświadcza się, że Pan/i ........................................................................................................................................................
    (imię/imiona i nazwisko)
.......................................    .......................................    ...................................................
(data urodzenia)    (miejsce urodzenia)    (numer PESEL1))
ukończył/a turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników w zawodzie 2) ...............................................
................................................................................................................................................................................................
w zakresie 3) ...........................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
prowadzony przez ..................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i adres ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego)
Zaświadczenie wydano na podstawie § 17 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
................................................................................
(miejscowość, data)
Nr .............../20..... r.4)
    ................................................................................
(pieczątka i podpis dyrektora ośrodka
dokształcania i doskonalenia zawodowego)
__________________________
1)     W przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL, należy wpisać nazwę i numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość, za-
wierającego jej datę urodzenia.
2)    Wpisać nazwę i symbol cyfrowy zawodu zgodnie z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 23 grudnia 2011 r. w sprawie
klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego (Dz. U. z 2012 r. poz. 7).
3)    Wpisać realizowany na turnusie zakres dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników.
4)    Wpisać numer z ewidencji zaświadczeń prowadzonej przez ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego.
Oceny uzyskane z przedmiotów zawodowych teoretycznych objętych programem nauczania realizowanym na turnusie do-
kształcania teoretycznego młodocianych pracowników 5):

Lp.
Nazwa zajęć
Wymiar godzin zajęć
Ocena 6)

__________________________________
5)    Wypełnia się w przypadku młodocianych pracowników skierowanych na turnus dokształcania teoretycznego młodocianych pracowników przez szkołę w przypadku wskazanym w § 16 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r. w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
6)    Skala ocen: celujący, bardzo dobry, dobry, dostateczny, dopuszczający, niedostateczny)

 

ZAŁĄCZNIK Nr 5
WZÓR
...................................................................................
(pieczątka placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania
i doskonalenia zawodowego)
ZAŚWIADCZENIE
o ukończeniu kursu
Zaświadcza się, że Pan/i ........................................................................................................................................................
    (imię/imiona i nazwisko)
.......................................    .......................................    .........................................
(data urodzenia)    (miejsce urodzenia)    (numer PESEL1))
ukończył/a kurs ......................................................................................................................................................................
(nazwa kursu)
.................................................................................................................................................. w wymiarze ............. godzin
prowadzony przez ..................................................................................................................................................................
................................................................................................................................................................................................
(nazwa i adres placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego)
Zaświadczenie wydano na podstawie § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 11 stycznia 2012 r.
w sprawie kształcenia ustawicznego w formach pozaszkolnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 622).
................................................................................
(miejscowość, data)
Nr .............../20..... r.2)
................................................................................
(pieczątka i podpis dyrektora
placówki kształcenia ustawicznego,
placówki kształcenia praktycznego
lub ośrodka dokształcania i doskonalenia zawodowego)
__________________________
1)    W przypadku osoby, która nie posiada numeru PESEL, należy wpisać nazwę i numer dokumentu potwierdzającego jej tożsamość.
2)    Wpisać numer z ewidencji zaświadczeń prowadzonej przez placówkę kształcenia ustawicznego, placówkę kształcenia praktycznego
lub ośrodek dokształcania i doskonalenia zawodowego.

 


Przypisy:
1) Minister Edukacji Narodowej kieruje działem administracji rządowej - oświata i wychowanie, na podstawie § 1 ust. 2 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2011 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Edukacji Narodowej (Dz.U.2011.248.1480).
2) Niniejsze rozporządzenie było poprzedzone rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej z dnia 15 czerwca 2009 r. w sprawie publicznych placówek kształcenia ustawicznego, publicznych placówek kształcenia praktycznego oraz publicznych ośrodków dokształcania i doskonalenia zawodowego (Dz.U.2009.99.828), które utraciło moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2011.205.1206), oraz rozporządzeniem Ministra Edukacji i Nauki z dnia 3 lutego 2006 r. w sprawie uzyskiwania i uzupełniania przez osoby dorosłe wiedzy ogólnej, umiejętności i kwalifikacji zawodowych w formach pozaszkolnych (Dz.U.2006.31.216), które utraciło moc z dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia w związku z wejściem w życie ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz niektórych innych ustaw.

 

 

 

 

Zawód bioenergoterapeuta

 

Jak otworzyć gabinet?

Aby rozpocząć pracę zawodową w zakresie bioenergoterapii najpierw trzeba uzyskać Wpis do Ewidencji Gospodarczej. O tym, jak otworzyć gabinet - piszę TUTAJ.
Zakładam, że ma to być gabinet naturoterapii więc należy podać między innymi kod PKD 86.90 D (działalność paramedyczna).

 

Wymagane kwalifikacje

1. Dowodami kwalifikacji zawodowych rzemieślnika są:

a) dyplom lub świadectwo ukończenia wyższej lub ponadgimnazjalnej szkoły o profilu technicznym bądź artystycznym w zawodzie (kierunku) odpowiadającym dziedzinie wykonywanego rzemiosła,

b) dyplom mistrza w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła,

c) świadectwo czeladnicze albo tytuł robotnika wykwalifikowanego w zawodzie odpowiadającym danemu rodzajowi rzemiosła. Podstawa prawna: Ustawa o rzemiośle

*Robotnik wykwalifikowany – tytuł pracownika wykwalifikowanego, otrzymywany dawniej po ukończeniu 2- lub 3-letniej Zasadniczej Szkoły Zawodowej i zdaniu egzaminu potwierdzającego kwalifikacje zawodowe (praca dyplomowa).

Doświadczenie zawodowe uczniowie zdobywają u rzemieślników i w zakładach pracy jako pracownicy młodociani. Osoby dorosłe kwalifikacje zawodowe otrzymują po ukończeniu Kursu w Placówkach Ustawicznego Kształcenia Dorosłych.

Po naszym Kursie absolwent otrzymuje zaświadczenie MEN.

 

Przewaga naszego Kursu nad innymi szkoleniami.

Nasz Kurs ma akceptację Kuratora Oświaty i po jego ukończeniu absolwent otrzymuje zaświadczenie MEN potwierdzające zdobyte kwalifikacje. Trzeba jednak pamiętać, że Kurs trzydniowy jest szkoleniem podstawowym. Mając zarejestrowaną działalność gospodarczą zgodnie z wyżej zamieszczonymi informacjami, oraz mając szkolenie podstawowe, absolwent może stosować bioenergoterapię i ubiegać się o wstąpienie do Cechu Naturopatów i Hipnotyzerów. ....a po spełnieniu wymaganych warunków, może przystąpić do egzaminu czeladniczego.

Nasz Kurs jest prawdopodobnie najkrótszą i co najważniejsze - prawną drogą.

 

Przygotowujemy także do egzaminów czeladniczych i mistrzowskich.

Aby otrzymać pozwolenie na stanięcie przed czeladniczą Komisją Egzaminacyjną trzeba u nas ukończyć: Zawodowy Kurs Bioenergoterapii stopnia podstawowego 30 godzin, Zawodowy Kurs Hipnozy Energetycznej 60 godzin, Kurs doskonalący przygotowujący do egzaminu 30 godzin. ..a potem pozostaje już tylko egzamin przed Komisją Rzemieślniczą w Katowicach.

Przez cały czas przygotowania i egzaminów zapewniamy opiekę i pomoc.

Przewaga naszego szkolnictwa nad szkoleniami innych firm polega na tym, że absolwenci otrzymują szersze uprawnienia, bo obejmujące bioenergoterapię i hipnozę. Są więc pod względem przygotowania zawodowego bardziej wszechstronnymi terapeutami.

Nasz Kurs ma też tą przewagę, że może być robiony etapami - nie ma bowiem znaczenia, czy szkolenie zaczyna się od Kurs bioenergoterapii czy kursu Hipnozy. Oba dają podstawę do rozpoczęcia działalności i wstąpienia do Cechu i oba przygotowują do egzaminu czeladniczego.

Daty najbliższych Kursów znajdziesz w ich opisie:

W razie pytań, proszę pisać.

Egzamin czeladniczy

Kwalifikacje praktyczne i teoretyczne zdobyte podczas nauki zawodu weryfikowane są podczas egzaminu czeladniczego przeprowadzonego przez komisje egzaminacyjne izb rzemieślniczych. Świadectwo czeladnicze umożliwia absolwentowi zatrudnienie na stanowisku wymagającym kwalifikacji zawodowych. Izba Rzemieślników dopuszcza do egzaminu czeladniczego osoby, które spełniły jeden z poniższych warunków: 1/. ukończyły naukę zawodu u rzemieślnika oraz dokształcenie teoretyczne w szkole lub w formach pozaszkolnych; 2/. posiadają świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz uzyskały umiejętności zawodowe w zawodzie, w którym zdają egzamin, w formie pozaszkolnej; 3/. posiadają świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz co najmniej dwuletni lub trzyletni staż pracy w zawodzie, w którym zdają egzamin - odpowiednio do okresu kształcenia w danym zawodzie przewidzianego w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, określonej w odrębnych przepisach; 4/. posiadają świadectwo ukończenia gimnazjum albo ośmioletniej szkoły podstawowej oraz co najmniej dwuletni lub trzyletni staż pracy w zawodzie, w którym zdają egzamin - odpowiednio do okresu nauki w danym zawodzie ustalonym przez Związek Rzemiosła Polskiego, jeżeli zawód nie występuje w klasyfikacji zawodów szkolnictwa zawodowego, o której mowa w pkt. 3; 5/. posiadają świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej, prowadzącej kształcenie zawodowe o kierunku związanym z zawodem, w którym zdają egzamin; 6/. posiadają tytuł zawodowy w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdają egzamin oraz po uzyskaniu tytułu zawodowego conajmniej półroczny staż pracy w zawodzie, w którym zdają egzamin. Egzamin składa się z części praktycznej i teoretycznej. Egzamin praktyczny polega na samodzielnym wykonaniu zadań egzaminacyjnych sprawdzających umiejętności praktyczne kandydata. Egzamin przeprowadza się w zakładzie rzemieślniczym lub w warsztatach szkoleniowych pod nadzorem dwóch członków komisji egzaminacyjnej. Nie może on być dłuższy niż 24 godziny łącznie w okresie trzech dni. Egzamin teoretyczny z kolei odbywa się w formie pisemnej i ustnej. Na egzaminie pisemnym zdaje się z rachunkowości zawodowej, dokumentacji działalności gospodarczej, rysunku zawodowego, zasad BHP i ochrony ppoż., podstawowych zasad ochrony środowiska, podstawowych przepisów prawa pracy oraz podstawowej problematyki prawa gospodarczego i zarządzania przedsiębiorstwem. Egzamin ustny obejmuje: technologię, maszynoznawstwo, materiałoznawstwo. Powyższe zadania Izba realizuje w oparciu o Rozporządzenie MEM z dnia 12.10.2005 r. DZ.U. 215, poz. 1820 z dn. 31.10.2005 r.

Szkolenia w zawodzie bioenergoterapeuta

Egzamin mistrzowski

Izba Rzemieślników dopuszcza do egzaminu mistrzowskiego osoby, które spełniłnią poniższe warunki: 1/. posiada tytuł czeladnika lub równorzędny w zawodzie, w którym zdaje egzamin, i po uzyskaniu tytułu zawodowego co najmniej trzyletni staż pracy w tym zawodzie albo łącznie przed i po uzyskaniu tytułu zawodowego co najmniej sześcioletni staż pracy w zawodzie, którym zdaje egzamin, oraz świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazialnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej; 2/. przez okres co najmniej sześciu lat w ramach samodzielnie prowadzonej działalnośći gospodarczej wykonywała zawód, w którym zdaje egzamin, i posiada świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazialnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej; 3/. posiada tytuł czeladnika lub równorzędny w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, i po uzyskaniu tytułu zawodowego co najmniej trzyletni staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin, oraz świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej; 4/. posiada tytuł mistrza w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, i po uzyskaniu tytułu mistrza co najmniej roczny staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin, oraz świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej albo dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej; 5/. posiada świadectwo ukończenia szkoły ponadgimnazjalnej lub dotychczasowej szkoły ponadpodstawowej, dających wykształcenie średnie, w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, i tytuł zawodowy w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, oraz po uzyskaniu tytuł zawodowego co najmniej dwuletni staż pracy w zawodzie, w którym zdaje egzamin; 6/. posiada dyplom ukończenia szkoły wyższej na kierunku lub w specjalności w zakresie wchodzącym w zakres zawodu, w którym zdaje egzamin, i po uzyskaniu tytułu zawodowego co najmniej roczny staż pracy w zawodzie, w którym zdają egzamin. Tryb przeprowadzania egzaminu mistrzowskiego jest podobny jak przy egzaminie czeladniczym i wynika z Rozporządzenia MEN z dnia 12.10.2005 r. DZ.U. 215, poz. 1820 z dn. 31.10.2005 r.

Jak otworzyć gabinet naturoterapii?

Jak otworzyć gabinet naturoterapii?

Jak rozpocząć działalność gospodarczą

– poradnik krok po kroku

Chcąc rozpocząć prowadzenie działalności gospodarczej w Polsce przyszły przedsiębiorca ma wiele możliwości, zarówno co do wyboru formy, w jakiej będzie prowadził działalność, jak i samego sposobu rejestracji w odpowiednim rejestrze.

Działalność można prowadzić w formie:

  • jednoosobowej,
  • spółki cywilnej,
  • spółki prawa handlowego (spółki osobowej lub kapitałowej),
  • przedstawicielstwa przedsiębiorcy zagranicznego.

Najpopularniejsze w Polsce jest prowadzenie działalności jako samo zatrudniony (jednoosobowa działalność gospodarcza) oraz w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością.

Jednoosobową działalność gospodarczą i spółkę cywilną należy zarejestrować w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej prowadzonej przez Ministerstwo Gospodarki - CEIDG.

Jest to jawny, ogólnodostępny on-line rejestr zawierający spis wszystkich przedsiębiorców jednoosobowych i spółek cywilnych.

Co ważne, rejestracja w CEIDG jest bezpłatna. Z faktu figurowania w rejestrze przedsiębiorców nie są pobierane żadne opłaty. Minister Gospodarki, urząd skarbowy ani inny organ administracji nigdy nie żądają od przedsiębiorcy dokonania przelewu z tytułu wpisu do CEIDG.

Na stronie http://www.firma.gov.pl jest dostępne nie tylko narzędzie do wyszukiwania przedsiębiorców, ale również interaktywny formularz umożliwiający założenie zarejestrowanie działalności gospodarczej przez Internet. Możliwe jest wypełnienie wniosku CEIDG on-line albo skorzystanie z kreatora.

Charakterystyka dostępnych poza CEIDG form prawnych - spółek (wymagany kapitał, sposób prowadzenia księgowości, opodatkowanie) dostępna jest w publikacji Charakterystyka poszczególnych spółek.

 

Aby zarejestrować działalność gospodarczą jako osoba fizyczna możesz wybrać jeden z trybów postępowania:

  • Zalogowanie się do CEIDG, wypełnienie wniosku on-line i złożenie (podpisanie) go elektronicznie.
  • Bez logowania się do CEIDG, przygotowanie wniosku on-line i podpisanie go w dowolnej gminie (zapamiętaj nr wniosku).
  • Pobranie i złożenie wniosku papierowego w gminie. Gmina przekształca go na wniosek elektroniczny.
  • Przesłanie wniosku listem poleconym do wybranej gminy. Podpis musi być notarialnie potwierdzony.

Wraz z wnioskiem o wpis do CEIDG składa się oświadczenie o braku orzeczonych - wobec osoby, której wpis dotyczy – zakazów, pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia. Wniosek ten stanowi jednocześnie zgłoszenie do ZUS/KRUS, GUS oraz naczelnika urzędu skarbowego. Przedsiębiorca jest obowiązany złożyć wniosek o zmianę wpisu w terminie najpóźniej 7 dni od dnia zmiany danych.

Numerem identyfikacyjnym przedsiębiorcy w CEIDG jest numer identyfikacji podatkowej (NIP). Jeżeli wnioskodawca nie posiada, bądź nie pamięta swojego NIP powinien we wniosku o wpis do CEIDG zaznaczyć rubrykę "Nie posiadam numeru NIP". Po zarejestrowaniu działalności gospodarczej NIP zostanie nadany/zweryfikowany i umieszczony we wpisie przedsiębiorcy w CEIDG automatycznie. Dla osób fizycznych prowadzących działalność gospodarczą numerem identyfikacyjnym w CEIDG oraz właściwym identyfikatorem we wszelkich kontaktach z administracją podatkową jest numer NIP.

 

Jednak przed przystąpieniem do rejestracji działalności niezbędne jest zebranie podstawowych informacji.

 

Firma przedsiębiorcy

Jedną z istotniejszych informacji jest firma przedsiębiorcy, czyli nazwa, pod jaką będzie figurował w Rejestrze. Zgodnie z przepisami firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko. Oznacza to, że firma (nazwa) przedsiębiorcy podana w CEIDG musi zawierać co najmniej imię i nazwisko wnioskodawcy – np. Jan Kowalski. Możliwe jest dodanie do firmy innych elementów, np. określających profil działalności – np. Jan Kowalski dorabianie kluczy. Możliwe jest dodanie również nazwy fantazyjnej – np. Jan Kowalski – Czarna Perła.

Nazwę firmy należy przemyśleć. Osoba fizyczna może być wpisana do CEIDG tylko raz. Nie ma możliwości, aby jeden przedsiębiorca wpisał się do CEIDG kilkakrotnie pod innymi firmami (nazwami). Jest to kłopotliwe w przypadku umieszczania w firmie nazw określających profil działalności, jeżeli przedsiębiorca wykonuje różne, często nieuzupełniające się jej rodzaje – np. Jan Kowalski, dorabianie kluczy, usługi prawne, czy Jan Kowalski usługi dentystyczne, mechanika samochodowa.

We wniosku CEIDG można również podać skróconą nazwę działalności. Nazwa skrócona nie musi zawierać imienia i nazwiska przedsiębiorcy. Odwołując się do wcześniejszych przykładów nazwą skróconą firmy Jan Kowalski – Czarna Perła może być samo określenie fantazyjne – Czarna Perła.

 Zgodnie z przepisami dane na fakturach i rachunkach w przypadku jednoosobowej działalności gospodarczej muszą zawierać m.in. imię i nazwisko przedsiębiorcy. Nie można zatem posługiwać się na nich nazwą skróconą, jeżeli nie ma w niej imienia i nazwiska przedsiębiorcy. 

W przypadku spółki cywilnej jej nazwa musi składać się co najmniej z nazwisk wszystkich wspólników.

 

Data rozpoczęcia działalności

Data wskazana na wniosku jako data rozpoczęcia działalności nie może być wcześniejsza niż data złożenia wniosku CEIDG.

Możliwe jest wskazanie daty późniejszej niż data złożenia wniosku.

Z datą rozpoczęcia działalności wiążę się data powstania obowiązku opłacania składek do ZUS z tytułu ubezpieczeń społecznych.

 

Miejsce prowadzenia działalności

Miejscem prowadzenia działalności jest adres (nazwa ulicy, numer budynku, mieszkania) albo nietypowe miejsce (np. pawilon nr X w przejściu podziemnym pod ulicą Y na wysokości budynku o numerze Z, albo pawilon nr X w galerii handlowej Y przy ulicy Z).

Miejscem prowadzenia działalności nie zawsze jest miejsce, gdzie wykonywana jest usługa. Przykładowo lekarz prowadzący samodzielną praktykę jako miejsce prowadzenia działalności nie wskazuje szpitala lub przychodni ale inny lokal (np. miejsce, gdzie przechowuje dokumentację księgową). Analogicznie przedsiębiorca dokonujący drobnych napraw w domu klienta (np. hydraulik), nie wskazuje jako miejsca prowadzenia działalności domów poszczególnych klientów, ale lokal, w którym np. przechowuje narzędzia po zakończeniu pracy.

Przedsiębiorca może mieć, oprócz głównego miejsca prowadzenia działalności również miejsca dodatkowe.

Lokal wskazany jako miejsce prowadzenia działalności nie musi być własnością przedsiębiorcy. Może on dysponować również innym  tytułem prawnym, np. umową użyczenia albo najmu. W przypadku najmu lokalu mieszkalnego ważne, aby właściciel (wynajmujący) zgodził się na prowadzenie w nim działalności. Brak zgody właściciela oznacza, że przedsiębiorca nie dysponuje tytułem prawnym do lokalu; istnieje również ryzyko, że organy podatkowe nie uwzględnią wydatków związanych z lokalem jako kosztów podatkowych. 

Nieodpłatne udostępnienie lokalu dla przedsiębiorcy może wywołać u niego niekorzystne skutki prawno-podatkowe. Jeżeli udostępniającym jest członek najbliższej rodziny (I i II grupa podatkowa zgodnie z ustawą o podatku od spadków i darowizn) to taka umowa jest nieopodatkowana. Jeżeli lokal nieodpłatnie udostępnia inny podmiot, niż wskazany powyżej, przedsiębiorca musi rozpoznać przychód w podatku dochodowym w wysokości rynkowej wartości prawa. Oznacza to, że co prawda przedsiębiorca nie zapłaci za najem, ale nieodpłatne przysporzenie (darmowy lokal) stanowi u niego przychód opodatkowany tak, jak reszta przychodów z prowadzonej działalności. 

Przeznaczenie lokalu na cele prowadzonej działalności gospodarczej wiąże się ze zmianą stawek podatku od nieruchomości.

Informacje o skutkach podatkowych prowadzenia działalności w lokalu są dostępne w artykule Podatki. Podstawowe zagadnienia i przydatne linki, w rozdziałach Podatek dochodowy, Podatek VAT, Podatek od nieruchomości.

Podczas rejestracji działalności gospodarczej urzędnik nie ma prawa żądać przedstawienia tytułu prawnego do lokalu. Jeżeli jednak przedsiębiorca jako siedzibę wskaże lokal, którego nie ma prawa używać na cele prowadzonej działalności, jest to podstawą do wykreślenia wpisu z CEIDG przez Ministra Gospodarki.

 

Kody działalności gospodarczej

Polska Klasyfikacja Działalności (PKD) to numeryczne określenie rodzaju działalności gospodarczej. Kody mają charakter międzynarodowy i są wykorzystywane do prowadzenia badań statystycznych.

Wypełniając wniosek przedsiębiorca musi wskazać co najmniej jeden kod działalności. Jeżeli wybierze ich więcej, musi określić, który z nich wskazuje na działalność główną (wykonywaną w największym zakresie); pozostałe kody określają uboczną działalność przedsiębiorcy.

Informacje o tym, jak prawidłowo wybrać kody PKD oraz jakie ewentualne dodatkowe wymagania administracyjne dotyczące danej działalności należy spełnić są dostępne w artykule Wybór kodów PKD. Wyszukiwarka kodów PKD.

Informacje o skutkach podatkowych prowadzenia działalności w lokalu są dostępne w artykule Podatki. Podstawowe zagadnienia i przydatne linki.

 

Wybór formy opodatkowania, wpłaty zaliczki i rodzaj prowadzonej dokumentacji rachunkowej

We wniosku CEIDG przedsiębiorca określa także wybór formy opodatkowania podatkiem PIT oraz podaje informacje, czy zaliczki na PIT będzie wpłacał co miesiąc czy co kwartał.

Ponadto na etapie rejestracji należy określić w jakiej formie będzie prowadzona rachunkowość. Najczęściej przedsiębiorcy wybierają podatkową księgę przychodów i rozchodów, czyli prostą formę ewidencjonowania kosztów i przychodów.

Wybór formy opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej jest zagadnieniem dość złożonym. Wymaga bowiem znajomości wielu kryteriów warunkujących przystąpienie do danej formy opodatkowania. Jednocześnie zakres obowiązków wynikający z wybranego sposobu płacenia podatku jest mocno zróżnicowany i ilustruje wyraźną odmienność.

Owe zróżnicowanie obejmuje zarówno system podatkowy (PIT, CIT, podatek zryczałtowany) jak i tryb przystąpienia do danego systemu podatkowego (wniosek, oświadczenie, domniemanie) a także sposób odprowadzania (zaliczki, kwota podatku) lub deklarowania podatków (określone zeznanie PIT 28, 36L, 36 , CIT 8, decyzja).

Różnice widoczne są też w poziomie stawek podatkowych (kwotowe, ryczałtowe, liniowe i progresywne) i ustalaniu podstawy opodatkowania (dochód, przychód).

Odmienne są też obowiązki związane z gromadzeniem dokumentacji i prowadzeniem ewidencji podatkowych i księgowych (księgi rachunkowe, książka przychodów i rozchodów, ewidencja przychodów, ewidencja wyposażenia, ewidencja środków trwałych, imienna karta przychodów dla zatrudnionego pracownika, wykaz zatrudnionych itp.).

Zadaniem poradnika jest pomoc przy wyborze właściwej formy opodatkowania dochodów z działalności gospodarczej uwzględniając jej formę prawną oraz towarzyszące temu okoliczności. W rezultacie poradnik powinien pozwolić dokonać samodzielnego wyboru pomiędzy jedną z niżej wymienionych form opodatkowania dochodów uzyskiwanych przez osobę fizyczną lub wspólnika spółki osobowej albo też osobę prawną (spółki kapitałowe):

  • karta podatkowa,
  • ryczałt od przychodów ewidencjonowanych,
  • podatek liniowy,
  • podatek dochodowy od osób fizycznych rozliczany na ogólnych zasadach,
  • podatek dochodowy od osób prawnych.


Informacje na temat rejestracji działalności gospodarczej w urzędzie skarbowym zawarte są w poradnikach poświęconych zakładaniu działalności gospodarczej.

Uwaga!
Zadaniem poradnika jest przedstawienie wszystkich dostępnych form opodatkowania po uwzględnieniu wyborów dokonanych przez użytkownika portalu. Poradnik nie stanowi rekomendacji w kwestii przyjęcia określonych form opodatkowania.

 

Rachunek bankowy

We wniosku należy wskazać numer rachunku bankowego do rozliczeń z urzędem skarbowym. Przedsiębiorca może posiadać rachunek firmowy lub rachunek założony na osobę fizyczną (np. sprzed rozpoczęcia działalności).

 

Informacje o dodatkowych obowiązkach związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej są dostępne w artykule Prowadzę działalność gospodarczą w Polsce.

 

 

ZUS

Rejestracja działalności gospodarczej w CEIDG (czyli tzw. jednym okienku) jest jednocześnie rejestracją płatnika składek (czyli przedsiębiorcy opłacającego składki) w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych. Pamiętać jednak należy, że osoba rozpoczynająca prowadzenie działalności gospodarczej staje się również ubezpieczonym, a to oznacza konieczność zgłoszenia siebie do ZUS właśnie jako ubezpieczonego. Powinniśmy to zrobić w ciągu 7 dni od podjęcia działalności gospodarczej.

 

Jeżeli zatrudniamy pracowników, to również każdy z nich powinien zostać przez nas zgłoszony do ZUS w charakterze ubezpieczonego, w terminie 7 dni od rozpoczęcia prowadzenia działalności gospodarczej lub w ciągu 7 dni od ich zatrudnienia.

 

 

 

 

 

Opracowanie biznes planu.

Każdy pomysł na własną działalność gospodarczą musi być wstępnie przeanalizowany i szczegółowo opracowany, aby w praktyce mógł mieć szansę na realizację. Weryfikacja pomysłu to zebranie potrzebnych danych, ich zestawienie i zinterpretowanie, aby na tej podstawie podjąć decyzję, co do realizacji pomysłu albo dalszego opracowania projektu. Cała to procedura prowadzi do sporządzenia biznes planu. Nie istnieją reguły, co do objętości planu. Dla malej firmy powinno wystarczyć ok. 10 stron a dla większej, w zależności od rozmiarów przedsięwzięcia, od 30 do 50 stron.

Biznes plan określa cele i założenia firmy, przewidywany koszt rozpoczęcia działalności, koszt jej prowadzenia i oczekiwane dochody. Musimy wiedzieć gdzie chcemy prowadzić działalność i ile pieniędzy będziemy potrzebować. Niezbędna jest też szczegółowa informacja na temat partnerów do współpracy: dostawców i odbiorców oraz przewidywanych rynków zbytu. Jeżeli zamierzamy od razu zatrudniać pracowników należy to również uwzględnić w biznes planie.
Biznes plan jest więc potrzebny, aby przewidzieć wszystkie istotne aspekty planowanej działalności i aby móc go przedstawić kredytodawcom i partnerom. Biznes plan pełni także funkcje promocyjne dla nowo tworzonej firmy.

Zadania biznes planu:

  • zawiera strategię działania,
  • określa koncepcję rozwoju firmy,
  • ocenia rynek i konkurencję,
  • ocenia mocne i słabe strony przedsięwzięcia,
  • określa koszty i potrzeby finansowe,
  • szacuje stopień ryzyka przedsięwzięcia,
  • ocenia branżę.

Podstawowe elementy biznes planu to:

  • streszczenie,
  • opis produktu lub usługi, cel firmy,
  • zespół zarządzający,
  • rynek i konkurencja,
  • plan marketingowy,
  • system biznesowy i organizacja,
  • harmonogram realizacji,
  • możliwości i zagrożenia,
  • plany finansowe i finansowanie.

Streszczenie biznes planu

Ta część biznes planu jest ważna z tego powodu, że jest w pierwszej kolejności czytania i powinna zachęcić do czytania całości biznes planu przez osoby, których przychylność dla firmy chcemy uzyskać.

• Nazwa firmy
• Adres
• Rodzaj działalności gospodarczej
• Geneza pomysłu
• Uzasadnienie spodziewanego sukcesu
• Planowane wyniki finansowe (tylko zyski)

Charakterystyka firmy

• Spółka lub indywidualne przedsiębiorstwo
• Życiorys właściciela lub wspólników (podkreślić umiejętności przydatne w prowadzeniu firmy)

Analiza rynku

• Kim są Twoi klienci i ich krótka charakterystyka
• Minimalna ilość zakupów w miesiącu i roku przez jednego klienta
• Motywy zakupu Twoich towarów/usług przez klientów w warunkach konkurencji

Strategia marketingowa

• Reklama – środki, czas, wielkość środków finansowych
• Cena, sposób jej wyznaczenia, obniżki, rabat
• Metody sprzedaży produktu
• Lokalizacja firmy (atuty lokalizacji)

Charakterystyka produktu

• Asortyment (opis cech użytkowych, jakość) produkcji
• Produkcja – opis procedur
• Zapasy materiałowe, rodzaj, wielkość, źródła dostaw
• Opakowanie

Zarządzanie firmą

• Struktura organizacyjna firmy (wykaz stanowisk pracy, zakres czynności)
• Liczebność pracowników
• Metody doboru pracowników
• Szkolenie pracowników
• System motywacyjny (płace, awans zawodowy)
• Wykaz doradców z zewnątrz

Plan finansowy

• Wysokość osiąganych dochodów i zysku
• Wysokość niezbędnego kapitału
• Źródła jego pochodzenia
• Termin koniecznej pomocy kredytowej banku (możliwości zabezpieczenia spłaty)

Załączniki finansowe

• Bilans
• Rachunek zysków i strat
• Księga przepływów gotówkowych
• Inne dodatkowe:
• wykaz wyposażenia
• plan zwrotu kredytu bankowego

Analiza finansów firmy.

Przed rozpoczęciem działalności gospodarczej trzeba zastanowić się ile funduszy potrzebujemy na jej uruchomienie. Musimy uwzględnić koszty początkowe:

  • narzędzia, wyposażenie, materiały do produkcji, wynajem pomieszczenia, opłata rejestracyjna, koszty informacji o działaniu (minimarketing) oraz jakie będą stałe miesięczne koszty działalności:
  • nasze wynagrodzenie i narzuty od niego, pensje pracowników wraz z narzutami, zakup materiałów, opłata za lokal, telefony, prowadzenie księgowości i rozliczenia podatkowe, inne opłaty.

Źródłem finansowania przedsiębiorstwa mogą być: fundusze własne, kredyty z banku, pożyczki z różnych źródeł (Fundusz Pracy, Fundusze Rozwoju Przedsiębiorczości, Fundusz Mikro).

Facebook
Analytics